De nieuwste berichten worden steeds bovenaan gezet.

 30 december 2008
Jaaroverzicht

En toen zaten we alweer bijna in het nieuwe jaar en kijken wij met een zeer tevreden en overweldigend gevoel terug naar wat 2008 ons gebracht heeft. De absolute hoogtepunten waren natuurlijk de komst van Olivia in ons gezin en de officiële adoptie-uitspraak van Natalja, Artur, Mirek en Olivia... Harwig!

Daarnaast waren er nog bijzondere momenten zoals het aankomstfeest voor de kinderen in januari, de eerste schooldag van Artur en Natalja, het terug krijgen van ons spaargeld bij Ice-save (ja echt!), ons eerste weekendje weg met de kinderen naar de Ardennen, de foto van de biologische moeder van de kinderen die we per post ontvingen en de reünie van Kind en Toekomst die wij voor het eerst met de kinderen bezochten.

Ook zijn er nog de kleinere dingen die voor ons eigenlijk ook heel groot meetellen: Natalja, Artur en Mirek fietsen zonder zijwieletjes, de eerste woordjes van Olivia, de eerste tandwisseling van Natalja (waarvan wij de tand tenminste te pakken hadden), het bezoek aan de Efteling en Apenheul, het eerste familiebezoek aan de huisarts, de tandarts en het consultatiebureau, de eerste sinterklaas en kerstliedjes die gezongen worden, het kerstdiner bij Natalja en Artur op school, het fotoboek over de drie reizen naar Polen dat eindelijk af is, de wandelingen in het park, de eerste ritjes met de bus en de trein, het langs de kant zwaaien naar de kinderen terwijl zij op de kermis in de draaimolen zitten, het samen spelen, samen zwemmen en samen koken, de vier kinderfotootjes in mijn paspoort en last but not least, de kusjes en knuffeltjes die wij elke dag weer aan de kinderen mogen geven en ook terug krijgen! Wat zijn we dankbaar! We kunnen het ons niet meer anders voorstellen. Maar het blijft toch bijzonder. Altijd!

Om het jaar af te sluiten, komen hier een aantal taalfouten/versprekingen die we van de kinderen afgelopen jaar wel eens gehoord hebben:

• Mirek moet niezen en Natalja blijkt erg beleefd te zijn: "Gezondag", zegt ze. 
• We zitten aan tafel te eten en iemand anders zit te smakken. Mirek merkt dit op en zegt: "Mag niet smakkelen!" 
• Als onze kinderen iets hebben gedaan wat niet mag moeten ze altijd sorry zeggen. Zo ook Natalja. Ze had van mij op haar kop gekregen. Ik kom amper mijn lach houden nadat ze met een bloedserieus gezicht zei: "Sorry mama, ik zal beter luisteren naar de oren."
• De kinderen zijn aan het spelen met de verkleedkleren en daarbij zit ook een horloge. Ze gaan helemaal op in hun spel en even later komt Artur naar me toe met dat horloge om zijn pols. Hij kijkt er serieus naar, wijst op zijn horloge en zegt dan: "Kijk… het gaat regenen!" 
• Natalja heeft een nieuw woord bedacht. We hebben brood gekocht in de winkel en 's avonds verteld ze papa dat ze vandaag broodschappen heeft gedaan! 
• Inmiddels hebben de kinderen al behoorlijk wat Disney films gezien. Vinden ze zó leuk! Soms raken ze de namen even kwijt, maar dat is geen probleem. Dan bedenken ze zelf wel een naam voor de film! Laatst kwamen ze naar mij om te vragen of ze ‘Katten-poes” mochten kijken. Wat??? Na een vage uitleg waar die film dan over ging, kwam ik erachter. Ze bedoelden de “Aristokatten”! 
• Mirek moet soms 'schapen'. Weet je niet wat dat is? En als ik vertel dat hij heel moe is? Weet je het nu? Juist: de 'g' is een 'sch' in sommige woorden bij Mirek. Dus hij moet soms gapen... Ook in de vervoeging maakt hij die fout. Hij zegt rustig: "Mirek heeft geschapen"... Ook zei hij laatst dat hij 'gekouden' is. Hij bedoelt: verkouden. En woorden als cruesli en kroepoek zijn helemaal tongbrekers. Mirek maakt er dan maar ‘kruus-kli’ en ‘kroep-kroep’ van. Het is ook zo moeilijk, dat Nederlands...

20 december 2008
Vandaag, precies één jaar geleden...

Eén jaar geleden kwamen Natalja, Artur en Mirek voor het eerst in Nederland.
Eén jaar geleden zagen ze voor het eerst hun nieuwe thuis.
Eén jaar geleden sliepen ze voor het eerst in hun nieuwe bedjes.
Eén jaar geleden was het ineens druk in ons huis.

Eén jaar later is alles al zo normaal en vertrouwd.
Eén jaar later zijn de kinderen al helemaal gewend.
Eén jaar later kunnen we het soms nog steeds niet geloven.
Eén jaar later... en we genieten nog steeds van elk moment!

5 december 2008
"Oh, kom er eens kijken…”

Al weken volgen onze kinderen bijna elke avond trouw het Sinterklaasjournaal, leren ze allerlei woordjes op school rondom het thema Sinterklaas, worden de Sinterklaasliedjes met de dag beter gezongen, zijn de pepernoten al gebakken, hebben ze eergisteren hun schoen gezet, is de film "Het paard van Sinterklaas" al verschillende keren gezien, hebben ze vanochtend Sinterklaas dan eindelijk in het echt gezien op school en vanavond als klap op de vuurpijl: pakjesavond! Kortom: drukke weken! Vorig jaar waren we om deze tijd nog in Polen. Alleen Natalja wist toen een beetje wie Sinterklaas was. Daar wordt hij overigens Swięty Mikołaj genoemd en vieren ze het op 6 december. We hebben het toen in het klein gevierd.
Dit jaar werden de kinderen zorgvuldig uit huis gestuurd om samen met papa Sinterklaas te zoeken in de buurt. Want ja… ik had hem toch echt net langs zien komen. Dolenthousiast gingen ze de deur uit. Ondertussen ben ik als een sneltrein door het huis gedenderd om uit alle verstopplaatsjes de cadeautjes vandaan te halen. Ook heb ik mezelf een snel-cursus inpakken aangeleerd, want ik kwam erachter dat ik nog vier cadeautjes vergeten was in te pakken!

Nadat alle cadeautjes keurig in de kamer lagen, de bakjes pepernoten en speculaas op tafel stonden en op de achtergrond “Zie ginds komt de stoomboot” klonk, ging de deurbel. Een beetje teleurgesteld vertelden Natalja, Artur en Mirek dat ze nergens Sinterklaas hadden gevonden. Ik was helemaal verbaasd, want hij was hier net nog langs geweest! Binnen no-time renden de kinderen de kamer binnen en wilden ze al meteen alle cadeaus open maken. Toen moesten we toch snel even uitleggen dat op alle cadeaus een naam stond en dat je dus niet alles zomaar open kon maken...

Het was geweldig om te zien hoe enthousiast de kinderen waren! Ouderwets gezellig, maar dan voor het eerst... Ging alles dan zo makkelijk en leuk? Nee hoor. Onze kinderen zijn ook maar gewoon kinderen. We moesten af en toe zeggen dat ze wel dankbaar mochten zijn met wat ze kregen, dat ze ook blij konden zijn voor de ander en dat ze niet altijd het grootste cadeau mochten uitpakken... Het hoort erbij. Al met al kunnen we terug kijken op een hele geslaagde avond. Dit weekend zal er veel gespeeld worden met alle nieuwe dingen in huis en vannacht wordt er door het hele gezin in een nieuwe pyjama geslapen! De favoriete cadeautjes van de kinderen waren:
* Natalja: de roze laptopje (leuk en leerzaam, ze is helemaal enthousiast).
* Artur: Builderific (kan hij vanalles in en uit elkaar halen met de hand of boormachientje, heerlijk mee gespeeld).
* Mirek: Hamertje Tik (heeft de rest van de avond alleen zitten tikken).
* Olivia: een loopauto en een plastic bal (met een big smile op haar gezicht, heeft ze deze cadeautjes open gemaakt). 

13 november 2008
Voor altijd bij ons
Eerder had ik al geschreven dat de komende tijd veel momenten zouden komen van "vandaag, precies een jaar geleden...". Vandaag is ook zo'n dag. Hoewel je het niet zou zeggen, want alles gaat hier gewoon z'n gangetje: Natalja en Artur zitten op school, Robert is aan het werk en Mirek en Olivia zijn gewoon thuis. Maar vandaag, precies een jaar geleden, kwamen Artur en Mirek dan eindelijk bij ons in het huis in Polen om voor altijd bij ons te blijven. Natalja kwam twee dagen later ook. Het verslag van onze tweede reis naar Polen is HIER te lezen. De foto's worden vanavond teruggeplaatst, want bij het maken van deze website waren veel foto's ineens weggevallen. Het filmpje van deze tweede reis die we in Polen hebben gemaakt is iets veranderd. Als je dan bekijkt hoe de kinderen in het afgelopen jaar al veranderd zijn... vooral wat de taal betreft! Ze hebben grote sprongen gemaakt en springen nog steeds! ;-) Vandaag voor ons dus even een moment om terug te denken aan het begin van ons leven als gezin, eerst met drie kinderen en later met vier. Het is inmiddels al gewoon geworden en de dagelijkse routine van een groot gezin zit er aardig in, maar toch blijft het voor ons bijzonder. Elke dag weer!

1 november 2008
4 + 4 = 8
Af en toe heb je van die dagen waar je al heel lang naar uitkijkt. En vandaag was zo'n dag! We kregen bezoek van Joop en Marga met hun 4 kinderen (ook geadopteerd uit Polen)! En dus is je huis ineens vol met 4 volwassenen en 8 kinderen! Nadat de eerste verlegenheid bij de kinderen was verdwenen, was het contact snel gemaakt. We hebben lekker samen een brunch gegeten en daarna hebben de kinderen heerlijk met elkaar gespeeld, terwijl wij lekker onderuit konden zakken op de bank om weer eens bij te kletsen. Het was erg leuk om te zien hoe Natalja het goed kon vinden met de andere twee meiden. Ze hebben ook een hele tijd bij Natalja op de kamer gespeeld. Natalja heeft er twee nieuwe vriendinnetjes bij en ze kan niet wachten totdat we weer bij hun op bezoek gaan! De jongens hebben lekker met de trein gespeeld. Helaas ging de tijd te snel voorbij, maar wij en de kinderen hebben een gezellige dag gehad! En het verbaasde ons een beetje, maar wij hadden helemaal niet het gevoel dat het nou druk was in huis met alle kinderen... Kun je het voorstellen? Het zijn gewoon 8 prachtige, vrolijke kinderen bij elkaar!

    

29 oktober 2008
Het huishouden
Eén van de dingen die de meeste uitdaging vraagt in een huis met vier kleine kinderen is voor mij toch wel het huishouden. Stapels kleding moet gesorteerd, gewassen en gestreken worden. De grootste ergernis hierbij is dat je na een aantal wasbeurten erachter komt dat er een hele stapel enkele sokken overblijven. Je snapt gewoon niet waar de anderen zijn gebleven. Af en toe gooi ik een hele stapel sokken op de bank en dan mogen de kinderen de juiste paar sokken bij elkaar zoeken. Achteraf denk ik wel eens of het niet makkelijker was geweest om voor elk kind één kleur dezelfde sokken te kopen. ..

Naast het wassen bestaat het huishouden ook voor een groot gedeelte uit het zorgdragen voor eten, drinken (inkopen doen dus) en het klaarmaken, klaarzetten en opruimen daarvan. De afwasmachine draait overuren en ik moet er niet aan denken dat die eens kapot gaat! Afwassen is namelijk niet mijn meest favoriete onderdeel. We verkijken ons regelmatig op de hoeveelheid afwas. Soms heb je net de afwasmachine vol zitten en staat het overige afwas al klaar voor de volgende beurt! En dan heb je natuurlijk nog het schoonmaken en schoonhouden van het huis. Met vier kinderen en vier katten is ook dat een grote uitdaging. De kinderen vinden het overigens (nog) erg leuk om met een doek van alles schoon te poetsen, dus daar maak ik dankbaar gebruik van. Ook staan ze soms te springen om met de kruimeldief door de keuken te gaan! Ik vind alles best!

Als je de hoeveelheid stof, (katten)haren en zand bij ons zou bekijken, is het eigenlijk wel nodig om een paar keer per dag de woonkamer en keuken te stofzuigen. Dit werd dus een probleem want ik zag mezelf niet 14 keer per week de stofzuiger pakken. Er moest een andere oplossing bedacht worden en na wat zoeken op internet heeft Robert de uitkomst gevonden: de Robomop! Gisteren hebben we hem binnen gekregen en vandaag al verschillende keren even uitgeprobeerd. Wat een uitvinding! Simpel, niet duur en zeker effectief! De robomop (zwarte versie) bestaat uit een aandrijfbal met daar omheen een elektrostatische stofring. De robomop rolt willekeurig door de kamer heen, maar na een uurtje heeft hij toch vaak 96% van de oppervlakte schoongemaakt. Vanmorgen hebben we de robomop voor het eerst aangezet en na een half uurtje was het resultaat echt duidelijk zichtbaar. Wij zijn om! Natuurlijk moet er nog wel gestofzuigd worden want alles wat lager staat dan 8,5 cm, daar komt hij niet onder. Maar het scheelt zoveel dat het een vermelding op onze website zeker waard is! De katten vinden het trouwens ook een leuke bezienswaardigheid! Kijk eens HIER naar een filmpje op YouTube van deze geweldige uitvinding! Mocht er iemand nog andere tips hebben om het huishouden makkelijker te maken, horen we ze graag!

26 oktober 2008
Opdragen
Vandaag was een grote dag voor ons: Natalja, Artur, Mirek en Olivia zijn opgedragen bij ons in de kerk! Eén van de oudsten legde eerst even kort uit wat opdragen precies is. Daarna ging ik het verhaal voorlezen hoe de kinderen uiteindelijk bij ons zijn gekomen. De oudste heeft toen de namen van de kinderen verteld en de kinderen dus eigenlijk officieel voorgesteld aan de gemeente. Hier werden ze wel een beetje verlegen van. Vervolgens heeft hij voor ons gebeden en ons als gezin gezegend. En als laatst werd nog het lied gezongen "Heer, wij brengen onze kinderen bij U". Erg mooi!!! Thuis hebben de kinderen van ons nog allemaal een mooi boek gekregen.

Tekst van het lied:

Heer wij brengen onze kinderen bij U
Heer wij brengen onze kinderen bij U
Opdat U ze aan zult raken
Over hen en ons zult waken
Heer, wij brengen onze kinderen bij U

Heer wij leggen onze kind’ren in Uw hand
Heer wij leggen onze kind’ren in Uw hand
Want het is van U gekregen
Wilt U komen en ze zeeg’nen
Heer, wij leggen onze kind’ren in Uw hand

En wij bidden U om liefde en geduld
En wij bidden U om liefde en geduld
Geef ons kracht ze op te voeden
Wilt U zelf het kind behoeden
Heer, wij bidden U om liefde en geduld

Heer wij prijzen U voor ’t leven dat U geeft
Heer wij prijzen U voor ’t leven dat U geeft
Dank dat U aan het begin staat
Tot het einde met ons doorgaat
Heer wij prijzen U voor ’t leven dat U geeft

21 oktober 2008
Weekendje Malmedy, België

We hebben er lang naar uitgekeken, maar eindelijk was het dan zover: ons eerste weekendje weg met de kinderen! Zes dagen voor vertrek begon het aftellen. Ook al wisten ze niet precies wat hun te wachten stond, ze hadden er heel veel zin in! Vrijdag tot en met maandag waren we in de Belgische Ardennen waar mijn ouders een huis hebben op de kam van een berg. De kinderen werden wild enthousiast toen we aankwamen: een prachtig uitzicht, veel ruimte om te spelen, én... ze mochten bij elkaar op de kamer slapen! De eerste dag bracht al een paar verrassingen met zich mee. Tijdens het voetballen vloog de bal de helling af, zo het weiland in. Natalja en Artur mochten de bal ophalen. Ze holden het weiland in, richting de bosrand. Maar omdat het weiland schuin afliep, konden hun benen de snelheid niet meer bijhouden en HOP.... daar stuiterden ze allebei op de grond. Ze moesten erg lachen... totdat Artur er achter kwam dat hij in de paardenstront terecht was gekomen! :-) Een andere verrassing was dat Mirek spontaan zonder zijwieltjes ging fietsen! Helemaal trots stond ik daar met de videocamera om deze grote stap van hem te filmen! 's Avonds laat kwamen opa en oma ook aan in het huis. We hebben samen een erg leuk weekend gehad. Wandelen, fietsen, spelen in de speeltuin, voetballen, jeu de boulen, blaadjes, eikeltjes en dennenappels zoeken in het bos, naar de steengroeve, spelen in en bij de rivier de Warche, fietsen, in de zandbak spelen, puzzelen, schrijven en tekenen, eten in een restaurant.... we hebben het allemaal gedaan. Het weer was super: niet te koud, windstil met een heerlijk zonnetje erbij.

16 oktober 2008
Puzzelen is cool!
Soms sta je versteld van de ontwikkeling die kinderen binnen een jaar tijd mee kunnen maken. Tijdens onze tweede reis in Polen (nov/dec 2007) hebben we baby-puzzels gekocht omdat het begrip 'puzzel' nogal onbekend bleek te zijn. Met enige moeite konden ze een puzzel met 4 stukjes in elkaar krijgen. Ik weet nog goed dat we aan het eind van de die reis zó trots waren dat Natalja en Artur al helemaal zelf een puzzel van 12 stukjes konden maken! Inmiddels is het puzzelen bij ons thuis een populaire bezigheid geworden. Als ik 's ochtends nog boven bezig ben om Olivia klaar te maken, gaan Natalja, Artur en Mirek alvast naar beneden. Als ik even later beneden kom en de deur van de woonkamer open doe, zie ik vaak drie kindjes op de grond of op de lage tafel zitten, ieder volop geconcentreerd met hun eigen puzzel. Puur genieten! Inmiddels liggen de babypuzzels al lang en breed in de kast en hebben ze plaats gemaakt voor puzzels met 35, 60 en 100 stukjes. Toen bleek dat ze alle drie ook de puzzel met 100 stukjes in een redelijk snel tempo konden maken, zijn we een stapje verder gegaan. Onze nieuwe uitdaging is 160 stukjes! En ik moet zeggen dat ook die goed gemaakt wordt. En stiekem denk ik dan even terug aan die tijd in Polen: binnen een jaar zijn ze van 4 stukjes naar 160 stukjes gegaan. Ik vind het knap!

10 oktober 2008
Eén jaar geleden
Het is vandaag precies 1 jaar geleden dat Robert en ik vol zenuwen in de taxi zaten op weg naar Natalja, Artur en Mirek. Wat was het een bijzondere ontmoeting! We wisten dat dit onze kinderen zouden worden, maar toch kun je het nog niet helemaal beseffen. Inmiddels zijn we dus een jaar verder en hebben we vandaag met z'n allen op de bank teruggekeken naar deze ontmoeting. De kinderen vonden het erg lollig om zichzelf op TV te zien en vooral te horen. Ze lagen soms helemaal dubbel om hun eigen gesproken Pools en herhaalden daarna wat ze hoorden (wat dan verre van Pools was!) Een klein stukje van die bijzondere ontmoeting stond al op onze site. Als je het filmpje (nog een keer) wilt bekijken, klik dan hieronder:

Verder hebben we deze dag gevierd met een lekkere pizza. Ze mochten allemaal hun eigen pizza maken. Een tijdrovende klus, maar het was wel leuk! We kunnen trouwens zoveel dagen bedenken die gevierd kunnen worden: dag van het voorstel, eerste ontmoeting Natalja, Artur en Mirek, eerste dag dat ze bij ons kwamen, eerste ontmoeting Olivia, eerste dag dat Olivia bij ons kwam, dag dat de rechter de adoptie-uitspraak heeft gedaan, dag dat we voor het eerste thuis kwamen, enz. Maar dat doen we natuurlijk niet. Wij hebben besloten om elk jaar alleen de eerste ontmoeting met de kinderen in het klein te vieren zoals we vandaag hebben gedaan: lekker eten en de herinneringen van die ontmoeting ophalen. En de grote dag die we vieren is de officiële adoptiedag van alle vier de kinderen op 3 juni. Als we willen kunnen we ook nog eens van elk kind hun naamdag vieren, zoals in Polen vooral gebeurt. Elk jaar is de naamdag op een andere dag. Klik hier om de kalender van deze naamdagen te bekijken.

27 september 2008
Reünie Kind en Toekomst
Wat vonden we het weer gezellig vandaag in Barneveld op de reünie van Kind en Toekomst! Vorig jaar liepen we daar nog rond met een fotomapje van Natalja, Artur en Mirek. Wachtend op een spoedige afreis naar Polen om onze toekomstige kinderen voor het eerst te zien. En nu liepen we er weer rond, maar dan met onze 4 prachtige kinderen erbij! Wat een rijkdom! Olivia was inmiddels goed hersteld van haar waterpokken en Natalja was zelfs met haar twee missende voortanden nog wel te herkennen (gisteren was de tweede voortand er ook uit gegaan).

Na zo'n half uurtje werd er een mededeling gedaan door de zaal dat er een lief jongetje was gevonden die zijn ouders kwijt was geraakt. Ik hoorde dit wel maar bedacht me dat onze kinderen lekker met elkaar aan het springen waren op het springkussen. Toen ze maar door bleven praten, keek ik even en zag tot mijn grote schrik een bekend jongetje bij de omroepster op de armen zitten... Mirek! Hij was ons kwijt! Dus ik ben snel naar voren gelopen. Toen ze eenmaal zagen welke moeder naar voren kwam om dit mooie jongetje op te halen, kon ik dit helaas niet onopgemerkt doen en werd ik nog even duidelijk 'beschreven'! Schaamde me toch wel een beetje... Mirek was wel onder de indruk en klampte zich na de 'overhandiging' dicht tegen mij aan...

Het springkussen was veruit favoriet bij de kinderen en Artur vond ook het voetballen helemaal super. Olivia deed het ook prima, behalve even op het moment dat ze ineens heel moe werd want haar middagslaapje was er niet bij vandaag. Brullen, brullen, brullen. Ik ben toen met haar naar buiten gegaan en gelukkig hield ze na een tijdje ook weer op en heeft ze zich verder weer goed vermaakt. Ook Robert en ik hebben het erg leuk gehad. Zoals altijd veel gekletst met verschillende mensen binnen de adoptiewereld, nieuwe mensen ontmoet, veel kinderen gezien en ook weer veel mensen gemist. De tijd gaat snel als je je vermaakt. Doordat we nu dus ook de kinderen een oogje in het zeil moesten houden, moest ik regelmatig midden in een gesprek even weg om vooral Olivia weer ergens vandaan te vissen. Mijn excuus voor de mensen bij wie dit gebeurde... ;-)

Op de vraag of Natalja, Artur en Mirek volgend jaar weer naar 'dit feest' wilden, riepen ze zonder na te denken meteen 'JA!' Mirek vroeg even later: "Mama, nog 5 nachtjes slapen en dan weer hier?" Tja, leg hem maar eens uit hoe lang een jaar nog duurt. Olivia sliep overigens al in de auto, nog voordat we Barneveld uit waren gereden. Ze heeft tot we thuis waren heerlijk geslapen en ook na het eten is ze weer als een blok in slaap gevallen...

23 september 2008
Blind vertrouwen
Ik had allerlei titels boven dit stukje kunnen zetten, maar deze is misschien toch wel het meest toepasselijk. Natalja heeft al sinds enige tijd twee wiebeltanden. Het zijn haar voortanden. Vanavond tijdens het eten vertelde ze dat het zo'n pijn deed als ze op een koek aan het bijten was. Ik bevestigde haar in het antwoord en deed voor hoe je dan het beste een koek kon eten: met de kiezen dus. Natalja bleef wat frunniken aan haar voortanden dus ik grapte: "Dan trek je hem er toch gewoon uit!" Ze keek me een beetje verbaasd aan, dus ik deed er nog een schepje boven op. "Gewoon één keer hard er aan trekken en dan is die er zo uit! Wetende dat bij een kleine aanraking tegen de voortand dit totaal geen optie voor Natalja zou zijn. Maar... niets bleek minder waar en vol vertrouwen in wat haar moeder haar gezegd had, gaf ze een ruk aan één van haar voortanden. AUWA!!!!!! Ik schrok me kapot, want ik had niet verwacht dat ze dit daadwerkelijk zou doen! Een paar seconden later zag ik bloed in haar mond en een hangend voortandje. Natalja was duidelijk niet blij met het advies van mij. "Mama, dit is niet slim!" zei ze. Nadat ze haar mond wat gespoeld had met water, vroeg ik nogmaals voorzichtig of ze hem er nu niet beter helemaal uit kon halen. En zo gezegd, zo gedaan. Ondanks mijn waardeloze advies van een minuut geleden, trok ze vol vertrouwen nogmaals aan het bungelende gevalletje in haar mond. Tand eruit!!! Het is de derde wisseltand voor Natalja. Maar voor het eerst dat ze hem er zelf uittrekt! Inmiddels ligt het voortandje netjes op het kastje naast haar bed, om vannacht ingewisseld te worden voor een snoepje en muntje...

Ook Olivia ziet er nu anders uit dan dat we gewend zijn van haar. Nadat Natalja twee weken geleden waterpokken had gekregen, heeft ze nu het stokje overgedragen aan Olivia. Vooral Olivia's hoofd zit onder de rode pukkeltjes, die inmiddels goed aan het indrogen zijn. Dit is wel belangrijk, want het plan was om a.s. zaterdag naar de reünie van Kind en Toekomst te gaan. Straks zijn we nog onherkenbaar! Natalja zonder voortand en Olivia onder de korstjes. We houden ons hart vast of de jongens ook nog de waterpokken krijgen, want anders moet er toch echt iemand thuis blijven bij de zieken...

13 september 2008
Werk
Ja, ik heb nog steeds ouderschapsverlof. Maar dat wil niet zeggen dat ik nu geen baan heb! Als ik geld zou krijgen voor wat ik nu doe, en uiteraard overuren extra uitbetaald zou krijgen, waren we al heel rijk geworden! Hieronder kun je mijn werkschema zien, op een doordeweekse dag.

6.50: start werktijd
7.00 - 8. 20: verzorgster / kok / serveerster
8.20 - 8.35: chauffeur
8.35 - 9.00: emotioneel ondersteuner
9.00 - 9.15: chauffeur
9.15 - 10.15: inkoop manager
10.15 - 12.00: dreumes-kleuterleidster / verzorgster
12.00 - 12.30: kok / serveerster
12.30 - 14.15: spelbegeleidster / huishoudelijke hulp
14.15 - 14.30: dreumesverzorger
14.30 - 15.15: chauffeur / emotioneel ondersteuner
15.15 - 17.15: verzorger / naschools opvanger
17.15 - 18.15: kok / serveerster
18.15 - 19.00: verhalen verteller/ zangeres / mediamagnaat
19.00 - 19.30: verzorger
19.30 - 22.30: internetbeheerder / interieur verzorger / huishoudelijke hulp
22.30 - 22.45: einde werktijd

3 september 2008
Een jaar geleden
Vanaf vandaag zullen wij thuis het regelmatig hebben over “Weet je nog... een jaar geleden!” Want geloof het of niet, de tijd gaat snel! Wat was er dan vandaag een jaar geleden? Nou, we kregen om 9.30 uur HET telefoontje van Kind en Toekomst. Er was een voorstel voor ons! Drie kinderen waar ze ouders voor hadden gezocht. En wij mochten die ouders zijn! Als je gemist hebt hoe die dag ging, klik dan HIER. Die middag zaten we al bij Kind en Toekomst en hebben we gelijk JA gezegd tegen het voorstel! Het was een prachtige dag vol emoties. Eindelijk was het voor ons zover! Een jaar geleden waren het alleen nog de namen en leeftijden van de kinderen die we kregen, maar oh wat voelden we ons gelukkig! En, oh ja… er was nog een baby... Tranen van geluk vloeide over onze wangen. Het was gewoon niet te bevatten. Zo’n prachtig voorstel! We kijken komende tijd regelmatig terug op het afgelopen jaar!

24 augustus 2008
Olympische Spelen
Niet alleen werden bij ons thuis de prestaties van de Nederlanders bijgehouden (vooral het zwemmen natuurlijk) op de Olympische Spelen in Peking, maar deze keer ook die van de Poolse deelnemers. Ooit gehoord van Leszek Blanik of Tomasz Majewski? Ik nu wel! Zij waren de twee mannen die samen met de dubbelvier mannen van het roeien, voor de gouden plakken zorgden voor Polen! Polen haalden medailles op de volgende onderdelen: Kogelstoten (goud voor Tomasz Majewski), discuswerpen, gewichtsheffen 94. kg mannen, kanovaren sprint, mountainbaike, roeien (goud voor de dubbelvier mannen), schermen, turnen (goud voor Leszek Blanik) en worstelen vrije stijl. Hieronder een overzicht van de medailles van Nederland en Polen.

Leszek Blanik (turnen) Tomasz Majewski (kogelstoten)

Zo, nou kent iedereen er weer een aantal Polen bij! Het was weer erg leuk om de Olympische Spelen mee te kijken op tv. Zover ik me nog kan herinneren waren de Olympische Spelen van 1988 in Seoul mijn eerste Spelen die ik bewust volgde. Helaas zijn onze kinderen nog wat minder enthousiast. Ze snappen het allemaal nog niet zo. Bij de openingsceremonie zag Natalja (toen ik enthousiast vertelde dat er Poolse deelnemers op kwamen) dat ze een vlag in de handen hadden. "Hebben ze gewonnen?" vroeg ze. Tja.... Hopelijk begrijpen ze het over 4 jaar (in Londen) allemaal wat beter.

23 augustus 2008
Zwart-wit
De eerste twee schoolweken zijn inmiddels voorbij en Artur en Natalja doen het goed. Vooral voor Natalja begint het zware werk: ze leert o.a. rekenen, schrijven en lezen. Ze vertelde laatst aan tafel dat ze al b-oo-m, boom kon zeggen en r-oo-s, roos en v-i-s, vis. Erg leuk om haar zo te horen spellen! Daarnaast is ze druk aan het oefenen met het schrijven van haar naam. Vooral de schrijfletters 'l' en 'j' zijn nog best lastig!

Vandaag was tante Hanneke op bezoek en natuurlijk neemt ook zij haar fotocamera mee om foto's van haar neefjes en nichtjes te maken. Hieronder een mooie zwart-wit foto van Mirek en eentje van Olivia.

12 augustus 2008
Eerste schooldag
Gisteren was het dan zover: Natalja en Artur begonnen officieel met hun schoolcarrière! Ze vonden het wel leuk om naar school te gaan maar waren ook wel een beetje bang. Vóór onze derde reis naar Polen hebben ze allebei al wat ochtenden in de klas meegedraaid. Samen in de kleuterklas. Nu was het anders. Zoals ze zelf zeiden: Natalja alleen en Artur alleen! Artur blijft in de kleuterklas en Natalja begint in cursus 1: de beginklas op een taalschool. De eerste dag zat Natalja met 11 kinderen in de klas. Een gevarieerd gezelschap van leeftijden, waarin Natalja duidelijk de jongste is. En wat schetst mijn verbazing: ik hoor Pools! Niet van Natalja, want die kan dat niet meer, maar het blijkt dus van een aantal van haar klasgenootjes te zijn. Een groepje van 4 of 5 kinderen kwamen uit Polen en spreken nog geen woord Nederlands. Grappig hoor! Bij Artur geen Poolse kindjes in de klas, wel een adoptiekindje uit Haïti. Toevallig zijn buurvrouw. Ook Artur zit in een klein klasje. Volop aandacht voor het kind en volop de nadruk op de Nederlandse taal. Na dag 1 kwamen de kinderen enthousiast uit school. Ze hebben het leuk gehad. Dat kon ook niet anders, want alle kinderen hadden een ijsje verdiend. Een mooi gezicht om alle kinderen van school (zo'n 42) op de rand van de zandbak te zien zitten om een ijsje op te eten. En de juffen vertelden ook dat ze het allebei prima hebben gedaan! Thuis vertelde Artur dat hij nog honger had. Blijkt dat hij zijn boterhammen in de ochtendpauze had opgegeten en dus tussen de middag (alle kinderen moeten overblijven) had hij dus alleen een koekje... 's Avonds hebben we de eerste schooldag 'gevierd' met een grote stapel pannenkoeken. Een lekkere afsluiter voor deze goede dag!

Vandaag was het dag twee: de dag waarnaar Natalja en Artur ook erg hebben uitgekeken want... ze mochten voor het eerst hun nieuwe gymkleren (en schoenen) aan! Ze hadden volgens mij geen flauw benul wat 'gym' nou eigenlijk inhield, maar dat ze die kleren aan mochten was natuurlijk fantastisch. Ook vandaag hebben ze het erg leuk gehad. Natalja toch enigszins vermoeid want voor haar begint ook, naast de Nederlandse taal, het echte leren lezen, schrijven en rekenen!

 
Een leuke foto die ik toch wilde delen: Voor het eerst kijken ze alle 4 samen naar de televisie! En nee, er is niets in scène gezet voor dit shot!

27 juli 2008
De fontein

Wat hebben we een heerlijke tijd gehad vandaag in het park! Het was de bedoeling dat we lekker op het veld met de bal zouden spelen, maar na 15 minuten hadden de kinderen het wel bekeken. Het was veel te benauwd! Dus wat doe je dan? Juist: verkoeling zoeken. En die was zeker aanwezig! Okee, we hadden geen handdoeken of extra kleding bij ons, maar zeg nou zelf: dit is toch genieten!

 Mirek geniet van de verkoeling!

26 juli 2008
Alweer 5 weken thuis
Druk, druk, druk, zullen we maar zeggen. Inmiddels staan de afspraken met de GGD (inentingen voor Artur en Natalja), de eerste afspraak bij de tandarts, de huisarts en het consultatiebureau gepland. Nog een paar weken vakantie en dan gaat het echt beginnen voor Natalja en Artur: elke dag naar school!
Op deze website zijn ook weer een paar pagina's aangepast onder het kopje "Adopteren uit Polen: info". Naast het schrijven van alle updates voor Kind en Toekomst, ben ik eindelijk begonnen met het scrappen van de 'levensboeken' van de kinderen. Dit zullen de komende tijd ook vooral mijn avond-bezigheden worden denk ik! Het is erg leuk om 'het leven' van de kinderen in boekvorm te maken. Alle informatie die wij weten van de kinderen over hun verleden wordt er in verwerkt. En natuurlijk ook alles rondom hun adoptie en de eerste periode erna. Zo hoop ik dat komende tijd de stapels tekeningen en foto's in een mooi plaatsje kunnen krijgen in de albums.
Het gaat erg goed met de kinderen en iedereen lijkt zijn draai gevonden te hebben. Olivia doet het ook erg goed. Ze is nog steeds een vrolijk meisje en geniet volop van de aandacht die ze krijgt van ons, maar ook van haar grote broers en zus. Elke dag genieten we weer van de kinderen en we komen steeds beter in het ritme van een groot gezin. Ik vind het bijzonder om te zien hoe snel en goed de kinderen zich bij ons thuis voelen. Je voelt je zó rijk als ze zeggen dat ze van je houden! De favoriete bezigheden van Natalja, Artur en Mirek zijn toch echt stoeien, kietelen en knuffelen met papa en mama. De hele straat kan meegenieten van het gillen, krijsen en lachen! Ook met de Nederlandse taal gaat het steeds een stapje vooruit. Sinds we de laatste keer terug zijn gekomen uit Polen, kijken Natalja, Artur en Mirek elke dag Sesamstraat en de Tweenies. Ze lijken het steeds beter te kunnen volgen. Natuurlijk maken ze ook leuke 'taal-missers'! Ik probeer ze zo veel mogelijk op te schrijven. Voor hun leuk voor later en voor ons leuk voor nu!

• Artur en Mirek spelen met Olivia. Ze geniet duidelijk van hun verstopspelletje "Waar is Olivia... kiekeboe!" Alleen toen ik wat beter aan het luisteren was moest ik toch wel lachen om hun versie/uitspraak: Artur: "Waar is Olivia.... KIEPE-BOE !!!" Mirek: "Waar is Olivia.... KOEKE-BIE !!!"
• Op tafel liggen snoetenpoetsers van Bert en Ernie. Ineens herkent Mirek de twee Sesamstraatfiguurtjes en roept enthousiast: "Kijk, Bernie en Ernie!" 
• Olivia probeert zo af en toe wat na te zeggen. Zo ook het woordje "mama". Op een avond is Robert met de oudste drie al boven. Ik kom later naar boven met Olivia. Op de trap 'oefen' ik met haar het woordje mama. Elke keer herhaalt ze mij en begint te lachen. Eenmaal boven bij Robert wil ik hem trots vertellen wat Olivia de hele tijd zegt. Dus ik zeg één keer hardop 'mama', maar Olivia houdt ineens stijf de lippen op elkaar. Na nog wat aanmoediging en woordjes 'mama' uit mijn mond, geef ik het maar op. Nog geen 5 seconde later zegt Olivia ineens: "PAPA!"

15 juli 2008
Update maken
De komende dagen kunnen we dan eindelijk de eerste update schrijven naar Kind en Toekomst! Dat hoort zo binnen de adoptie in Polen. Twee keer per jaar (5 jaar lang) moeten wij de ontwikkelingen van de kinderen rapporteren voor het adoptiecentrum in Polen. Ook moeten er een aantal foto's meegestuurd worden. Een erg leuk 'project' vind ik, want zo ga je meteen weer eens goed over bepaalde zaken nadenken. Met vier kinderen zijn we wel even bezig met de rapportjes, maar omdat Olivia nog maar drie weken in Nederland is, slaan we haar deze keer over. Bij het eerste gedeelte van het rapport moet je o.a. de algemene dingen opschrijven: woonplaats, naam, gewicht, lengte, hobby's, school, speciale behandelingen die het kind nodig heeft, etc. Het tweede gedeelte bestaat uit vier onderdelen:

• Ingroei in het gezin, met o.a. vragen als: Hoe reageerde het kind bij de overdracht, bij thuiskomt, op anderen? Heeft het kind voorkeur voor één van de ouders gehad? Wanneer en hoe begon u hechtingsgedrag te merken?
• Gezondheid, met o.a. vragen als: Was uw kind gezond? Hoe at uw kind eerst/later? Hoe ging het slapen? En vragen over het inentingsschema.
• Ontwikkeling, met o.a. vragen als: Wat ontwikkelde het kind eerst? Wanneer begon het kind u te begrijpen? En wanneer te praten? Waar wordt graag mee gespeeld?
• Eigen gevoel, met o.a. vragen als: Hebt u troetelnaampjes? Hoe voelt het kind als deel van het gezin?

En alsof we dan niet genoeg hebben geschreven, mogen we ook het vragenformulier van Kind en Toekomst nog invullen, met daarin onze ervaringen wat betreft de adoptie uit Polen in het algemeen! Maar, ik vind het altijd wel leuk om dit soort formulieren in te vullen, maar het kost alles bij elkaar wel veel tijd voordat we klaar zijn. Op deze manier heb je natuurlijk ook voor jezelf een mooi verslag van de ontwikkeling van de kinderen. Om de paar maanden houden wij zelf al het gewicht en de lengte van de kinderen bij. Dus dat onderdeel kunnen we zo invullen. Nou de rest nog...

Het is bijna 1,5 jaar geleden dat wij ons eerste bezoek maakten bij mensen die ook een tribling geadopteerd hadden uit Polen (en later ook hun broertje hebben geadopteerd!). Het was zo leuk om hun ervaringen te horen en eens in het echt te zien hoe het kan zijn met ineens drie/vier kinderen in huis! En gisteren hadden wij voor het eerst bezoek van mensen die, net als ons toen, in hetzelfde schuitje zitten. Hans en Jacqueline kwamen na hun intakegesprek bij ons op bezoek. Het was erg gezellig en we hebben veel gekletst en gelachen. Onze kinderen waren nog even op en Natalja, Artur en Mirek hebben zich van hun ontzettend verlegen kant laten zien! Olivia lacht alleen maar. Ik ben erg benieuwd hoe de hele procedure bij hun verder gaat lopen en hoop dat ook zij niet al te lang hoeven te wachten op drie prachtige kindjes uit Polen!

5 juli 2008
Inloggen en gaatjes schieten
Ik merk dat sommigen wat onrustig worden als ik zo lang geen update plaats. Geen nood, ik heb het gewoon erg druk en ben ook nog de mogelijkheden van deze website aan het verkennen. Dus nogmaals: voorlopig blijf ik gewoon stukjes schrijven alleen duurt het soms wat langer.
Inmiddels heb ik verschillende gedeeltes aangemaakt die niet zichtbaar zijn als je niet bent ingelogd. Wil je ook daar op komen, stuur me dan even een mailtje. Maar... alleen familie en goede vrienden en bekenden krijgen toestemming om in te loggen.

Hoe gaat het verder bij ons thuis? Prima! Het zijn ook heerlijke kinderen en alles gaat eigenlijk z'n gangetje. We zijn overigens nog niet helemaal gewend aan het nieuwe ritme, maar ook daar begint steeds meer vorm in te komen. Olivia doet het erg goed en is snel gewend in haar nieuwe omgeving. Natalja, Artur en Mirek doen ook steeds meer leuke dingen met haar. Ze hoort er al helemaal bij. Natalja speelt ineens veel meer met haar babypop en ik zie in haar omgang met die pop veel dingen terug die ik met Olivia doe. Erg leuk om dat te zien en te herkennen! Verder heeft Natalja vandaag eindelijk gaatjes in haar oren laten schieten. Ze wilde dit al lang maar twijfelde altijd op het laatste moment omdat ze bang was voor de pijn. Onze grote meid heeft zich dapper gedragen en is nu trotse bezitter van een paar mooie bloemetjes in haar oren!

24 juni 2008
Nieuwe website
Vandaag zal de web-log officieel door mij 'opgeruimd worden' en gaat deze website on air. De reden dat ik nu deze website ben gestart is vooral vanwege de mogelijkheden die je met een eigen domein-website hebt en met een weblog niet. Er gaat wel veel tijd zitten in het ontdekken en toepassen van alle mogelijkheden en tijd hebben we op dit moment nog niet zoveel, alleen als de kinderen in bed liggen. De komende maanden zal deze website steeds meer vorm krijgen tot de echte opzet helemaal klaar is. Ook zijn de foto's en plaatjes bij het overzetten verloren gegaan en moet ik deze allemaal opnieuw terug zetten. Het kost even tijd voordat dit gebeurd is.

Nu onze kinderen thuis zijn en we eindelijk echt kunnen beginnen aan ons gezinsleven zal ik wel minder updates plaatsen dan voorheen. Maar ik vind het te leuk om te doen en we krijgen zoveel leuke reacties, dat ik nog niet denk aan stoppen. Ik hoop het eens allemaal te bundelen in een boekwerk voor onze kinderen. De volgende update komt trouwens nog deze week: het aankomstkaartje! Vandaag en morgen worden ze verstuurd. Als iedereen de kaart binnen heeft zullen we de voorkant en gedichtjes ook op de website plaatsen. Helaas voor de mensen die aankomstkaartjes sparen: we sturen geen kaartjes aan onbekenden.  

11 mei 2008
Mijn eerste moederdag
Vrijdag voor de mei-vakantie had ik Natalja en Artur van school gehaald. Ze hadden daar iets voor moederdag gemaakt, maar ze begrepen niet echt wat dat precies in hield. Artur zei dat het een cadeautje was voor mijn verjaardag. Hhmm, wachten tot december dus? Nog voordat we in de auto stapten zei Natalja ineens: "Mama... cadeautje voor mama... ketting!" "Neeeee, niet zeggen, het is een verrassing!" probeerde ik nog. Blijkbaar begreep ze dat niet en terwijl ze op haar borst wees zei ze: "En Artur.... ehhh... moeilijk, kweet niet." "Oké, een broche dus", dacht ik bij mezelf. Dat was twee weken geleden, maar dat mocht de pret voor vandaag totaal niet drukken. Toen vanochtend de kinderen op onze kamer de nodige kusjes en knuffeltjes kwamen halen, is Robert daarna met ze naar beneden gegaan. Even later kwamen er drie enthousiaste kinderen weer de slaapkamer binnen, gevolgd door een papa met een heerlijk ontbijtje. Ik kreeg een prachtige ketting en broche (surprise!), gemaakt door mijn twee oudste schatjes. Van Mirek kreeg ik een doosje bonbons gepakt in zilverfolie met vers geplukte bloemetjes uit eigen tuin. De rest van de dag hebben we heerlijk genoten van het mooie weer en van het samen zijn met elkaar.

9 mei 2008
Uitslag poll
Van de week heb ik de laatste poll er weer afgehaald. Er was precies 200 keer gestemd, dus een mooi getal tot gevolg. Hierbij de uistalg op de vraag: "Ik vind de persoonlijke informatie van jullie kinderen op deze website:"
* Valt wel mee, leuk om te lezen: 150 stemmen (75%)
* Mag best nog meer schrijven: 14 stemmen (15,5%)
* Wel privacy gevoelig hoor: 31 stemmen (7%)
* Niet in belang van kinderen; stoppen! 5 stemmen (2,5%)
Voorlopig even geen poll. We zijn nu druk met de voorbereidingen bezig voor Polen! En ondertussen genieten we van het mooie zomerse weer!

5 mei 2008
Nu echt?
Aan het einde van de middag werden we gebeld. Kind en Toekomst aan de lijn. Goed nieuws! We gaan er nu vanuit dat het deze keer toch echt doorgaat! Natalja heeft de woordjes 'naar Polen' gehoord toen ik aan de telefoon was en ze zag mij blij kijken, dus had ze al snel zelf de conclusie getrokken. :-) Helemaal blij rende ze de tuin in om Artur en Mirek op de hoogte te stellen. En een vrolijk gelach en gegil was het gevolg. Ze weten het: eindelijk mogen we weer naar Polen, naar Olivia!
Nog maar 13 nachtjes slapen. Op 18 mei worden we in Polen verwacht en ook de datum van de rechtbankzitting is bekend. Ik heb meteen een blaadje gemaakt waarop de kinderen elke dag een sticker mogen plakken tot en met de dag dat we weg gaan. We zijn een beetje voorzichtig blij, maar het zal toch niet zo zijn dat er nóg een uitstel komt? Deze keer gaan we gewoon! We hebben een datum en kunnen nu gericht met de laatste voorbereidingen bezig op de komst van OLIVIA!!!
Nog even een foto van de knuffels van de kinderen. De eerste die ze allemaal van ons hebben gekregen. Ook voor Olivia hebben we via internet een Nici schaapje gevonden in een andere kleur. Nog even en dan heeft ook dat schaapje zijn nieuwe baasje gevonden!

 21 april 2008
Fijn weekend

We hebben met z'n allen een heerlijk weekend achter de rug. Zaterdag was het zo'n lekker weer dat we de bossen in zijn gegaan. Wat vinden de kinderen het fijn om buiten te zijn! Mirek had nog een lieveheersbeestje op zijn laars zitten en die wilde ook best even op zijn hand lopen. Mirek was helemaal onder de indruk! De volgende dag zijn we met z'n allen verder naar het noorden gereden. Daar gingen we op bezoek bij de familie die ook vier kinderen uit Polen hebben geadopteerd. Terwijl de kinderen heerlijk binnen en buiten aan het spelen waren, konden de ouders gezellig kletsen. Het was natuurlijk wel druk: ineens rennen er (nu nog) 7 kinderen in het huis rond in de leeftijd tussen 2 en 8 jaar! Ook moest er weer even een foto genomen worden van alle kinderen samen. We gaan zeker contact houden met elkaar dus het is voor de kinderen later ook wel grappig om te zien hoe ze elke keer samen op de foto's staan. Is het geen PRACHTIG stel zo bij elkaar!!!

17 april 2008
Tweede schooldag
Vanochtend zijn de Natalja en Artur weer naar school gegaan. Nog heel verlegen staan ze bij mij op het schoolplein. Eenmaal binnen in de klas gingen Natalja, Artur en Mirek meteen lekker aan het puzzelen. Ze nemen ook veel in zich op wat er om hun heen gebeurt. Na een half uurtje in de klas ben ik met Mirek weer weggegaan.
Op school zijn ze bezig met het thema "huis" en als onderwerp deze week "de keuken". Ze gaan dan met de kinderen naar de schoolkeuken en hebben het over dingen die je in de keuken tegenkomt. Overigens wordt "de keuken" hier nog uitgesproken als "de koekun". ;-) De kinderen leren woorden als: kraan, afwasmachine, magnetron, afwasborstel, oven, etc. Dat laatste woord werd vandaag extra onder de aandacht gebracht omdat de kinderen koekjes gingen bakken in de oven. Het rook dan ook heerlijk toen Mirek en ik de school weer binnen liepen om de andere twee op te halen. Natalja en Artur kregen ieder een zakje met drie koekjes mee naar huis. Mirek en ik hebben ook wat mogen proeven. Lekker hoor!!!

15 april 2008
Eerste schooldag
Om 7.00 uur ging de wekker af. Dat was al lang niet meer voorgekomen! Nadat de kinderen zich hadden omgekleed, gegeten en gewassen, gingen we naar school. Bepakt met een pakje liga's en een pakje drinken in hun rugzak, zijn we met de auto naar school gereden. Een beetje verlegen bleven ze weer bij mij hangen, maar eenmaal in de klas verliep het goed. Ik ben ongeveer een kwartiertje in de klas gebleven. Ze waren heerlijk aan het puzzelen en het afscheid was verder ook geen probleem. Eenmaal buiten met Mirek, stonden Natalja en Artur vrolijk voor het raam te zwaaien. Mirek en ik hebben ons prima vermaakt.
Natalja en Artur hebben het goed gedaan volgens de juf (die zelf ook twee kinderen uit China heeft geadopteerd). Ze hebben elkaars handje in het begin van de kring nog wel vast gehouden, maar na een tijdje was het goed. Ze hebben dus ook echt wat aan elkaar gehad. Het maakt het ook een stukje makkelijker voor hunzelf. Ze deden na wat aarzelen goed mee met de opdrachten en ook de andere kinderen waren heel behulpvaardig naar ze toe. Dat komt ook omdat er constant kinderen komen en gaan en iedereen komt uit een ander land. Dat schept een band onderling. Ze hebben ook een werkje gemaakt van papier: "de stoel". Eenmaal thuis hebben ze gegeten en gingen ze weer lekker met z'n drieën spelen. Donderdagochtend gaan ze weer naar school. Toen Natalja en Artur dat hoorden kwam er een big smile op hun gezicht. Dat wilden ze wel!

14 april 2008
Eindelijk bericht
Vanmiddag werden we eindelijk weer gebeld door Kind en Toekomst. Zodra ik wist wie ik aan de telefoon had, dacht ik: "Eindelijk! We kunnen vertrekken!" Niet dus... Met gemengde gevoelens hoorde ik het bericht aan. We moeten nóg een keer een maand wachten. Nu wel met het vooruitzicht dat we waarschijnlijk half mei echt naar Polen mogen en begin juni de rechtbankzitting is. Er is nog 'wat' niet in orde met de papieren in Polen. Teleurstelling en opluchting tegelijk. Ondertussen hebben we Olivia's 1e verjaardag helaas ook gemist. Nog even volhouden...

14 april 2008
Een kijkje op school
Vanochtend zijn we met de kinderen voor het eerst naar hun nieuwe school gaan kijken. Ze gaan na onze reis naar Polen (nee, we hebben nog niets gehoord), naar een taalschool. Alles is hier gericht op het leren van de Nederlandse taal. Kinderen gaan hier een jaar naar toe en stromen dan door naar een 'gewone' basisschool.
Met drie kinderen aan onze benen geplakt liepen we de kleuterklas binnen om kennis te maken. Ze vonden het duidelijk nog eng in deze nieuwe situatie. Maar binnen 10 minuten zaten ze al lekker met de blokken te bouwen en daarna in de poppenhoek met de keuken te spelen. Soms kwamen er nieuwsgierig wat kindjes kijken en sommigen probeerden zelfs contact te maken. Natalja heeft trots laten horen aan een juf dat ze tot 20 kan tellen. In de kleuterklas zitten nu 12 (prachtige) kinderen uit alle windstreken van de wereld: Azië, Zuid-Amerika, Afrika en Europa. We hebben daarna nog even een kijkje genomen in de andere klassen. Ook daar kwamen soms enthousiaste reacties van kinderen. Eén meisje vond het heel jammer dat Natalja niet bij haar in de klas kwam. Artur en Natalja vonden het zo leuk op school, dat we hebben gevraagd of ze ook mee mochten draaien voordat we naar Polen gaan. Dus, morgen gaan ze alvast een ochtend meedraaien in de klas. Spannend! Natalja en Artur kunnen nergens anders meer over praten dan over school! Volgens mij zijn ze er wel aan toe. ;-) 

10 april 2008
Even wachten nog
Uit de info van Kind en Toekomst: "... Ook uit andere landen ontvangen we opmerkingen over de wijze waarop adoptiefouders de gegevens van een kind per internet communiceren. Dit is pijnlijk en niet verdedigbaar. We doen daarom nogmaals met klem een beroep op u om geen gegevens van kinderen via internet te communiceren en zeker niet als u nog niet uitgenodigd bent door het betreffende land om het kind officieel te komen adopteren!"
Wij hebben daarom besloten om tot aan ons verblijf in Polen, even alle foto's van Olivia er af te halen. Ook al waren het maar een paar. Verdere gegevens van haar hadden we toch al niet op de site staan. Vandaar ook even een oude kopfoto boven deze web-log...  

9 april 2008
Statistieken adoptie Polen 2007
Totaal zijn er in 2007 29 kinderen uit Polen in Nederland geadopteerd. Daarvan zijn er 20 jongens en 9 meisjes. Onder hen 5 siblings, 1 tribling, en 1x4 kinderen tegelijk. De leeftijd van deze kinderen waren bij aankomst als volgt:

0-12 maanden bij aankomst: 4
12-24 maanden bij aankomst: 6
24-36 maanden bij aankomst: 7
36-48 maanden bij aankomst: 3
48-60 maanden bij aankomst: 4
60-72 maanden bij aankomst: 3
72-84 maanden bij aankomst: 1
9 jaar oud bij aankomst: 1

Voor de duidelijkheid: onze kinderen staan hier nog niet bij omdat ze nog niet de officiële uitspraak hebben gehad. Dat gebeurt pas als we Olivia gaan ophalen. Wanneer dat is...? We hebben nog niets gehoord. Die 1x4 kinderen is dus niet van ons, maar van de familie Stelma (zie bericht 3 maart 2008). 

8 april 2008
Persoonlijke informatie
Met het mooie weer van de afgelopen dagen weten onze kinderen wel raad: buiten spelen! En dan het liefst fietsen en in de speeltuin in de buurt spelen. Dus ook vandaag. Net voordat we vertrokken, kwam de postbode langs en viel weer de info-krant van Kind en Toekomst op de mat. Leuk! Snel in de tas gedaan en daar gingen we dan. Niemand in de speeltuin te bekennen natuurlijk, want alle kinderen zitten op school of bij de oppas... ;-) Natalja kan inmiddels zonder zijwieltjes fietsen en ook Mirek heeft zich het fietsen op zijn grote fiets eigen gemaakt en Artur kan ook steeds beter op zijn eigen fiets fietsen. De jongens hebben allebei nog wel zijwieltjes.
Ik ging heerlijk in het zonnetje op een bankje zitten lezen in het info-krantje. Na aanleiding van een stukje wat daar in stond, heb ik een nieuwe poll gemaakt. Het stukje gaat over persoonlijke informatie van adoptiekinderen die vaak op websites te lezen is. Wat vinden jullie als lezer (of toevallige voorbijganger) hiervan? Iedereen heeft natuurlijk andere grenzen wat betreft het vertellen van informatie. Wij zetten ook niet alles zomaar op internet en ik bedenk me elke keer weer wat ik wel of niet wil plaatsen en waarom. Aan jullie nu de kans om jullie mening te geven in de poll! Let op: de poll heeft alleen betrekking op onze web-log!

De uitslag van de vorige poll op de vraag "Wie ben jij?"
Totaal 187 stemmen:
* Geïnteresseerde: 92 stemmen (49,2%)
* Adoptieouder: 69 stemmen (36,9%)
* Vriend(in): 10 stemmen (5,3%)
* Familie: 8 stemmen (4,3%)
* Collega: 5 stemmen (2,7%)
* Geadopteerde: 3 stemmen (1,6%) 

30 maart 2008
Kok en kleding
Hoe geef je drie kinderen één-op-één tijd? Onze oplossing: tijdens het eten koken! De kinderen vinden het alle drie super leuk om mee te helpen. Daarnaast kun je lekker met ze kletsen, je leert ze de namen van het eten, vertel je wat je doet (goed voor de taalontwikkeling) en je bent dus samen lekker bezig. De andere twee moeten verplicht zelf iets doen in de woonkamer. Dat gaat prima. Om de beurt helpen ze mee met koken. Het ligt er aan wat er gemaakt wordt, waar ze mee kunnen helpen: pakken van eten, weggooien van afval, schoonmaken van eten, helpen met snijden, roeren, wegen, etc. Deze keer hielp Artur mij mee. Het gerecht: Griekse Kofta.

Het is zaterdag. Daar stond ik dan voor de eerste keer; een half uur voor openingstijd, bepakt met twee megatassen, goed geïnstrueerd en met een duidelijk plan: zoveel mogelijk goede kleding bemachtigen! Het was weer tijd voor de tweedehands kledingbeurs, met prijzen tussen de 1 en 3 euro. Met vier kinderen kun je hier een goede slag slaan. Eenmaal binnen was het dringen geblazen. Snel alle leuke kleding met de goede maat er uit vissen en in de tas proppen en snel verder kijken. Nadat de tassen vol zijn, ga je in een rustig hoekje je buit bekijken en terugleggen wat je toch niet wilt hebben. Uiteindelijk bleef er één tas over met leuke zomerkleding voor onze kinderen. Dit was zeker voor herhaling vatbaar!

23 maart 2008
Pasen

's Ochtends zijn we eerst naar de kerk gegaan. Deze keer hebben we de kinderen voor het eerst alleen in de groep gelaten en het ging erg goed! Na 3 maanden thuis konden Robert en ik dus eindelijk weer eens een preek in de kerk meemaken. Na de dienst was er een groot buffet waar de kinderen ook wat lekkers van gesmikkeld hebben. Natalja heeft nog met haar nieuwe vriendinnetje Nienke gespeeld. Leuk om te zien dat ze niet meer zo bang is voor andere kinderen. Daarna zijn we snel naar huis gegaan want tante Hanneke en tante Marleen zouden op bezoek komen. Omdat het zonnetje nog scheen, hebben Marleen en ik snel de paaseieren verstopt in de tuin. Natalja, Artur en Mirek blijken echt talent om snel chocolade-eitjes te vinden. Met hun eigen bakje renden ze door de hele tuin. Ze vonden het zó leuk en elke keer waren ze weer enthousiast als ze een paaseitje gevonden hadden. Papa en mama genoten net zoveel als de kinderen!

Na het eieren zoeken was het tijd voor een heerlijke brunch, gevolgd door een paar afleveringen op de tv van Mickey Mouse (nieuwe favoriet bij de kinderen). Omdat het ook later op de middag in het oosten van het land nog volop zon was, zijn we naar de paaskermis gegaan. Wat een belevenis! Helaas vergeten om het fototoestel mee te nemen, maar wat hebben we weer genoten! In de kinder-auto-achtbaan stonden Robert en ik als trotse ouders flink te zwaaien en roepen als ze met hun autootje weer langs ons sjeesden. En de kinderen hadden een big smile op hun gezicht die niet meer weg ging! Ook hebben ze nog een ritje gemaakt op een pony, in de draaimolen gezeten en ballen gegooid in een bakje. Bij dit laatste spel mochten de kinderen een leuk spelletje uitkiezen. Weer thuis hebben we nog gegeten en zijn de kinderen snel naar bed gegaan. Het einde van een koude, maar mooie zonnige paasdag.
's Avonds zaten wij natuurlijk voor de buis om Het Hof van Joosten te kijken. Raar om jezelf in beeld te zien bij zo'n uitzending. Heb je het gemist, klik dan HIER om deze aflevering te bekijken. Ik zit in het rechter vak, tweede rij, helemaal rechts (zwart, witte blouse aan)...

17 maart 2008
Stemmen
Na precies 300 stemmen vond ik het wel weer tijd om een nieuwe poll te plaatsen. Omdat mijn ideeën een beetje op zijn (tips zijn welkom), hier maar even een poll om te zien wie hier op de website langs komt. Uitslag van de vorige poll (totaal dus 300 stemmen):
Adoptie uit Polen…
* Wij hebben ook uit Polen geadopteerd (78 stemmen, 26,0%)
* We zijn niet bezig met adoptie (75 stemmen, 25.0%)
* Doen we niet, we adopteren uit een ander land (53 stemmen, 17.7%)
* We zijn bezig met de procedure voor Polen (37 stemmen, 12.3%)
* We twijfelen nog (36 stemmen, 12.0%)
* Doen we niet omdat FAS vaak voorkomt. (13 stemmen, 4.3%)
* We komen niet in aanmerking voor Polen (8 stemmen, 2.7%)

Het is alweer bijna een week geleden dat ik was uitgenodigd (dankzij deze website) om bij de tv-opnames van "Het Hof van Joosten" te komen. Samen met een vriendin ben ik naar Amsterdam gegaan om de opnames van dit programma bij te wonen. Het thema was "Draagmoeder". Het (waargebeurde) conflict ging over twee bevriende echtparen. Eén van hun hadeen 15 jarige zoon en het andere stel was ongewenst kinderloos. Het echtpaar met kind belsoot in overleg een kind 'te maken' voor hun vrienden. Alles ging goed en het kind ging naar het kinderloze echtpaar. Maar... na 5 maanden kregen de biologische ouders (in het programma 'draagouders') spijt en wilden hun kind terug. Zoals bij Het Hof van Joosten altijd is, worden er twee groepen gevormd. In dit geval: de draagouders en de wensouders. Ik zat in het vak van de wensouders. Er zaten meer mensen in die geadopteerd hadden, onder andere ook Chantalle, mama van Jin en Sandra, mama van Bo en Roos. Erg leuk om met hun kennis te maken. Zoals ik al wel had verwacht kon/durfde ik weinig te zeggen. Maar dat was niet zo erg want er was 1 man (vak wensouders, tweede rij, helemaal links) die al verwoordde hoe ik over dit onderwerp dacht, dus dan heeft het weinig zin om te zeggen "Ja, dat vind ik ook". Maar ik mocht natuurlijk ook mee stemmen. Verrassend behoorde mijn stem bij het uiteindelijke vonnis (moet het kind terug naar de biologische ouders?) tot de grote MINDERHEID! Maar gelukkig heeft de rechter een goede uitspraak gedaan... ;-) Wat dat is, kun je a.s. zondag zien: 23 maart, Nederland 2, Het Hof van Joosten, 21.10 uur. Ben benieuwd of ik in beeld kom. Het was in ieder geval wel leuk om eens zo'n opname van dichtbij mee te maken. Sandra had gelukkig haar fototoestel bij zich en heeft snel een paar foto's gemaakt voordat de uitzending begon.

14 maart 2008 (even later)
Werkelijk ongelofelijk !!!
Iedereen was op de hoogte van ons vertrek, iedereen leefde erg met ons mee, wat kregen we veel bemoedigende reacties, in Polen zou het huis in orde gemaakt worden, we waren druk bezig met inpakken en schoonmaken en de kinderen wisten het: nog twee nachtjes slapen en dan naar Olivia, naar Polen! Met stralende gezichtjes hebben ze dat ons deze morgen verteld. En dan krijg je 's middags het berichtje wat je dus totaal niet had verwacht: JULLIE KUNNEN NOG NIET AFREIZEN!!! Wat????? Waarom niet???? Nou, omdat in Polen nog papieren niet in orde zijn. Er gaat werkelijk van alles door je hoofd heen op zo'n moment. Ja maar, we zijn bijna klaar voor vertrek! Twee dagen geleden kregen we bericht vanuit Polen dat we zo snel mogelijk worden verwacht! En twee dagen later is het ineens niet in orde? Ik snap er werkelijk niets van. De verwachting is dat het nog wel een maand kan duren voordat we naar Polen mogen! Een maand!!!!! Echt, ik kan er met m'n hoofd niet bij. Bureaucratie ten top! Ik heb zitten janken. En toen moest ik het Natalja, Artur en Mirek vertellen. Hé, luister eens, we gaan niet naar Polen en dus ook nog niet naar Olivia. We moeten nog 'even' wachten... Snappen ze dat? Zijn we nog geloofwaardig? Wat gaat er in hun hoofdjes om? Is er iemand in Polen die daar rekening mee gehouden heeft? We zijn echt zó teleurgesteld! Natuurlijk komen we dit wel weer te boven, maar op dit moment zitten we gewoon even in de put. Met tranen in mijn ogen zit ik dit te typen. We mogen nog niet naar onze kleine meid. We zullen waarschijnlijk ook haar eerste verjaardag missen. We moeten gewoon weer wachten... Werkelijk ongelofelijk! 

14 maart 2008
Op de hoogte houden
Dit is voorlopig de laatste mail vanuit Nederland. Dit weekend vertrekken we weer naar Polen: voor de derde keer binnen 6 maanden! We hopen maandag Olivia bij ons te hebben. De verwachting is dat we maximaal 3 weken in Polen moeten blijven. We verblijven weer in hetzelfde huis als de vorige keer. We gaan proberen weer updates op deze site te plaatsen over hoe het ons in Polen vergaat. Voor de updates kijk bij: Reisverslag 3e reis.

12 maart 2008
WE MOGEN NAAR OLIVIA!!!
Even snel het laatste nieuws op onze site zetten: Vandaag hebben we een telefoontje van Kind en Toekomst gekregen. We mogen weer naar Polen! Zo snel mogelijk!!!! Later meer hierover (en over de opnames van Hof van Joosten gisteravond). Nu eerst alles even op een rijtje zetten en beginnen met de voorbereidingen voor onze derde reis naar Polen, want... hoe sneller we klaar zijn, hoe eerder we kunnen vertrekken! :-)

3 maart 2008
Adoptie kwartet op tv
Zaterdag 8 maart om 19.03 uur komt op het tv-programma van de EO: "Een goed begin", het verhaal van de familie Stelma. Zij hebben een half jaar voor ons ook vier prachtige kinderen uit Polen geadopteerd (Dawid, Zemek, Oliwia en Nikola). Je kunt je voorstellen dat wij in ieder geval voor de tv zitten met onze kinderen!!! Hier alvast hun verhaal:

Als Karel en Hester trouwen weet Karel zeker dat kinderen meer dan welkom zijn. Al vanaf zijn 20e is hij meester op een basisschool en in de vakanties leidt hij kinderkampen. Karel is dol op kinderen en kinderen zijn dol op hem.
Het is dan ook heel moeilijk als na hun huwelijk blijkt dat ze om onverklaarbare reden geen eigen kinderen krijgen. Voor kunstmatige behandelingen voelen ze niets. Karel stelt Hester voor om kinderen te adopteren. Hester heeft daar moeite mee. Ze weet niet of ze zomaar een ander kind liefde kan geven. Ook denkt ze: moet ik een kind uit een ander land halen omdat ik zo graag wil? Maar Hester voelt dat er wat moet gebeuren, zij en Karel zijn niet meer zo piepjong, en bidt: “God, als er een kindje is dat onze zorg nodig heeft, laat mij er dan klaar voor zijn.” Binnen een week maakt Hester een enorme omslag. Ze weet dat ze er klaar voor is. Samen sturen ze hun aanvraag voor adoptie op.
Omdat Karel al over de 40 is en ze maar tijd hebben voor één adoptieprocedure, maken Hester en Karel de keuze om kinderen uit Polen te adopteren. Ze weten dat ze dan meerdere kinderen tegelijk kunnen adopteren. Over het aantal zijn ze niet uit. Voor Karel is het: the more the merrier. Hester vindt twee kinderen genoeg. Uiteindelijk laten ze de keuze open omdat ze erop vertrouwen dat God weet wat ze aankunnen.
En dan gaat op een dag de telefoon. De directrice van de adoptie-instelling stelt aan Karel en Hester de vraag of ze het zien zitten om vier kinderen tegelijk te adopteren.... 

21 februari 2008
Naar school
De kinderen zijn vandaag voor het eerst naar school gegaan. Nee... niet naar hun toekomstige school, maar naar de basisschool waar ik (Noortje) werk! Nu geniet ik nog lekker van mijn ouderschapsverlof en was dus door de adoptie al ruim 3 maanden niet op school geweest. Erg leuk om veel collega's en kinderen weer te zien! Natalja, Artur en Mirek vonden het eigenlijk allemaal maar eng. Zoveel kinderen bij elkaar... En dan zit je daar op een grote tafel voor de klas en al die vreemde gezichten kijken je aan en er worden allemaal vragen gesteld aan je moeder en er wordt gelachen om de kinderen en je hoort allemaal ooooohhhh's en aaahhhh's als je binnenkomt of als je iets bijzonders doet. Maar... ze hebben zich keurig gedragen en alles een beetje over zich heen laten komen. We zijn in twee klassen echt op bezoek gegaan: in groep 7 en groep 4 en ze hebben nog even één kleuterklas overhoop gehaald. De kleuters waren toch buiten aan het spelen, dus ze hadden het rijk helemaal voor zich alleen! Ik vond het in ieder geval heel erg leuk en ik geloof dat de kinderen het, ondanks dat het allemaal wel eng was, ook best leuk gehad hebben.
Over Olivia is het volgende te melden: alle documenten in Nederland zijn ook klaar en de justitie heeft officieel toestemming gegeven voor deze adoptie. Dit alles bleek al op 13 februari bekend te zijn. Nu is het wachten op een datum van de rechtbank. Als die bekend is, zullen we waarschijnlijk snel afreizen! In Polen staat het bedje voor Olivia al klaar in het huis waar we verblijven. En ook thuis zijn we bezig met 'de laatste' dingen te kopen (beddengoed en een kledingkast bijvoorbeeld) en te regelen.

18 februari 2008
Documenten Olivia
Afgelopen zaterdag kregen we een brief van Kind en Toekomst. Of we het geld wilden overmaken voor de procedure van het vierde adoptiekind. Ja hoor, dat willen we best. Maar we vonden het zo raar omdat we nog niets hadden gehoord dat Polen klaar was met de officiële documenten voor Olivia. En normaal krijg je pas een rekening als iets zeker is natuurlijk. Dus vandaag meteen aan de telefoon gehangen met Kind en Toekomst. En ja hoor, de documenten uit Polen zijn binnen. Dus het geld hebben we direct overgemaakt. Nu is het weer wachten op een telefoontje van Kind en Toekomst. Misschien moeten er nog zaken geregeld worden of misschien krijgen we binnenkort wel bericht dat we eindelijk af mogen reizen naar Olivia. Ondertussen zijn we nu steeds meer zaken aan het regelen voor haar komst. Natalja, Artur en Mirek nemen regelmatig even een kijkje in het kamertje van Olivia en vragen zich af wanneer ze nou komt... Ook spelen ze vaak dat Mirek Olivia is. De meest grappige situaties spelen ze dan. Ze spreken haar naam ook op z'n Pools uit: Oliev-ja. Ben benieuwd hoe het zal zijn als Olivia er straks echt is! We gaan binnenkort ook weer eens naar Polen bellen om daar spullen te regelen, zoals een kinderwagen, een bedje en badje. Dan hoeven we niet zoveel mee te nemen in de auto. Die zit straks op de terugweg al propvol met vier kinderen. Dus alles wat niet persé mee hoeft, laten we thuis of regelen we in Polen. We zijn in ieder geval weer een stapje dichterbij Olivia. Hopelijk binnenkort meer nieuws!

17 februari 2008
Fietsen
Gisteren was het moment om even stil te staan bij een gebeurtenis binnen onze adoptieprocedure. Het is alweer drie jaar geleden dat we de aanvraag voor adoptie hadden opgestuurd. En nu, drie jaar later, zijn er drie prachtige, lieve kinderen bij ons. We genieten elke dag van ze! Inmiddels hebben ze een al flink geoefend op de fietsjes die ze hebben gekregen. Vinden ze helemaal super! Behalve Mirek, hij geeft nog duidelijk de voorkeur aan zijn tractor en sjeest er op los . Met het zonnetje van de afgelopen dagen zijn ze al vaak bij de speeltuin in de buurt geweest. Daar is ook een soort verkeerspleintje met rotonde!

5 februari 2008
Geen bezwaar
Vandaag zijn we gebeld door Kind en Toekomst. We zijn weer een stapje verder met de procedure van Olivia. De drie weken bezwaar termijn zijn voorbij en er is geen bezwaar gekomen. Nu zijn ze in Polen dus alle documenten in orde aan het maken en zodra Kind en Toekomst alles heeft, kunnen we weer naar de volgende stap. Wat dat is...? Krijgen we een officieel voorstel met foto van een meisje dat we al een aantal keren hebben bezocht? :-) Of krijgen we een bevestiging dat alles doorgaat, of...? We zien het wel.

1 februari 2008
Bolek i Lolek
Voor iedereen die zo nieuwsgierig is wie Bolek i Lolek nou zijn, heb ik een filmpje op youtube gevonden. Het is dus een typisch Poolse tekenfilm waar veel Poolse kindjes mee groot gebracht zijn. Onze kinderen vinden het heel leuk! Het zijn vaak korte filmpjes waar niet of nauwelijks in gesproken wordt, steeds hetzelfde melodietje op de achtergrond, het is grappig en voor iedereen te begrijpen, zelfs voor een Nederlander!

26 januari 2008
Aankomstfeest
Vandaag hebben we een geweldig aankomstfeest gehad! Kijk HIER voor het verslag.

20 januari 2008
Wat er allemaal veranderd
Om antwoord te geven wat er zoal veranderd als er ineens drie kinderen in je huis rondlopen, is hier een greep uit de lange antwoorden die we kunnen geven:

• De programma's van Oprah, Dr. Phill, Prison Break, Heroes en Stargate Atlantis (die laatste twee zijn voor Roberts rekening), zijn nu vervangen door onder andere: Teletubbies, Tom & Jerry, Elias, Franklin, Lolek i Bolek en Barbapapa!
• Ineens hangen er drie kleine jasjes aan het kapstokje!
• Ineens is de beker met tandenborstels vol!
• Ineens hangt de wc-rol bijna tot op de grond (anders kunnen de kinderen er niet bij)!
• Ineens hebben de katten nieuwe slaapplaatsjes ondekt op het speelgoed van de kinderen!
• Ineens  hebben die katten ook nieuw speelgoed erbij gekregen: alles wat niet is opgeruimd door de kinderen zelf wordt grondig onderzocht!
• Ineens hangen er aan de kast kinder-kunstwerkjes!
• Ineens zit de vaatwasser halfvol met felgekleurde Ikea-bekers en Ikea-bakjes!
• Ineens moeten er 'snoetenpoetsers' gekocht worden!

18 januari 2008
Over Olivia
Veel mensen vragen of we al meer weten over Olivia. Nog niet veel, maar we kunnen al wel wat meer vertellen. Vorige week is er een uitspraak gedaan door de rechter. Na die uitspraak is er een 'bezwaarperiode' van 3 weken. Als het goed is neemt Kind en Toekomst daarna weer contact met ons op en kan officieel de adoptie van Olivia in gang gezet worden. Het is dus nog even wachten, maar we zijn in ieder geval weer een stapje verder.
En... hoe gaan we dat nou doen met de zitplaatsen in de auto? Nou, wij hebben voor de adoptie een grote auto gekocht (Volvo V70) want, zo dachten wij, daar kunnen makkelijk drie kinderen in een autozitje in. En het lukt ook prima. We hebben één stoelverhoger en twee autozitjes. Maar dan is de achterbank ook echt vol! Dus, wat nu? Een nieuwe auto? Of is er een andere oplossing? Ja... die is er! We hebben pas deze maand een 'derde bankje' gekocht, speciaal voor verkrijgbaar voor de Volvo. Het bankje zit met de rug tegen de vaste achterbank aan. Dus de kinderen kijken naar achteren. Robert heeft hem al geïnstalleerd, maar we moeten hem nog bij de kinderen uitproberen.

15 januari 2008
Bij ons thuis
Dachten we dat iedereen weer aan de betere hand was, werd Artur weer ziek! Boven de 40 graden koorts. Inmiddels heeft hij een penicilline-kuur gekregen en voelt hij zich weer wat beter. Ook Robert is nog niet beter. Hij heeft bijholte ontsteking en moet nog even rustig aan doen. We hebben de afgelopen twee weken dus niet veel gedaan en zijn eigenlijk alleen maar thuis geweest. Maar wel wat leuke foto's gemaakt die ik hieronder zet. We hebben verder besloten dat we eind deze maand een aankomstfeestje gaan geven voor Natalja, Artur en Mirek. De uitnodigingen zijn inmiddels de deur uit en de voorbereidingen in gang gezet! Nog even een foto: met z'n allen slapen op de bank.

7 januari 2008
Jaarwisseling
Niet de jaarwisseling die wij in gedachten hadden: Artur ziek, mama ziek en Natalja en Mirek in aantocht om ook ziek te worden! Daar bovenop: dichte mist in het oosten van Nederland, dus geen vuurwerk te bespeuren! Ook de week na oudjaarsdag was iedereen ziek in huize Harwig. Mirek en Natalja ruim 40 graden koorts en iedereen heeft vreselijke last van de keel gehad. Slapeloze nachten! Maar gelukkig lijkt nu alles wat rustiger te worden.

< Dagboek 2007          Dagboek 2009 >