Blog
| Blog: 2009 |
De nieuwste berichten worden steeds bovenaan gezet.
6 december 2009
Af en toe praat je over dingen die nog ver voor je liggen, maar wat wel leuk is om al over na te denken. Zo ook deze keer. Met als onderwerp: de zomervakantie! Waar zullen we in 2010 naar toe gaan? Altijd leuk om over te fantaseren. Afgelopen zomer zijn we voor het eerst als gezin op vakantie geweest naar de Ardennen. De kinderen (en wij dus ook) hebben enorm genoten. Na kort wat overwegingen te hebben gemaakt, kwamen we tot de bestemming voor komend jaar: Polen! We gaan weer terug naar het geboorteland van de kinderen. Tegen die tijd zijn we er nog maar twee jaar niet geweest... maar het voelt al langer geleden. Toen we het de kinderen vertelden reageerden ze wild enthousiast. Natuurlijk hadden we dat wel verwacht want ze hebben het nog regelmatig over Polen en dat ze daar nog wel eens op vakantie willen. Nou, bij deze dus! We gaan nu uitzoeken waar we precies kunnen verblijven en wat we willen doen. Hoewel ze het waarschijnlijk nog niet zo goed zullen beseffen, willen we in ieder geval hun geboortestreek eens goed bewonderen. Ook zijn we weer gestart met het aanleren van wat simpele Poolse woordjes. Maar zo simpel blijken ze niet meer te zijn voor onze kinderen. Zo moesten ze ook kei hard lachen toen ik hun het verhaal vertelden van het woord “przepraszam” (ja, probeer dat maar eens in één keer goed uit te spreken!). Toen we de kinderen in Polen net bij ons hadden, moesten ze “przepraszam” tegen elkaar zeggen als ze de ander iets hadden aangedaan. De Nederlandse betekenis is trouwens gewoon “sorry”… Maar ook woordjes als: ja (tak), nee (njè), ik praat geen Pools (nje moevje po polskoe) hallo/goeden dag (dzjen dobre), tot ziens (doo vidzenja), dank u wel (djenkoeie) en alstublieft (prosje), blijken nog moeilijk aan te leren. Ze werden bij het oefenen soms zo enthousiast dat ze ook spontaan vroegen “En hoe zeg je dan: Mogen we ook Lego meenemen?” Eh… tja, da’s een goeie vraag, maar ik heb geen idee hoe je dat in het Pools zegt! Je leest het: werk aan de winkel wat de Poolse taal betreft en verder we zijn allemaal al lekker aan het dromen over onze zomervakantie!
Gisteravond alweer voor de tweede keer als gezin pakjesavond gevierd. Gewoon lekker met z’n zessen. Natalja wist van vorig jaar nog te vertellen dat ze ’s avonds Sinterklaas mochten zoeken in de buurt. Dit jaar dus weer. Maar mama bleef thuis want stel je toch eens voor dat hij net langskomt als er niemand thuis is… dan missen we een heleboel cadeautjes! Vol goede moed vertrokken papa en de 4 kindjes de donkere nacht in en ik ben als een sneltrein door het huis gerend om de cadeautjes uit alle hoeken tevoorschijn te halen. Keurig op tijd stond alles op z’n plaats, klonk “Zie ginds komt de stoomboot” door de kamer en stond de camera al klaar om de binnenkomst van de kinderen te filmen (en hun enthousiast gegil te horen bij het zien van de cadeaus). En ook dit jaar slaagde de Sint er in om nèt langs te komen toen de kinderen hem juist aan het zoeken waren. En weer hebben ze echt niets door… De cadeaus vielen in de smaak. We kopen altijd een ‘groot cadeau’, een paar kleinere cadeautjes en een gezamenlijk cadeau (dit jaar het spel "Knibbel knabbel knuisje", vinden ze ontzettend leuk!!!). Natalja kon haast niet stoppen met dansen, lachen en joelen bij het openen van haar ‘grote cadeau’. Zó blij was ze. Prachtig om te zien! De kinderen zijn weer verwend en kunnen heerlijk genieten van hun nieuwe speelgoed. Aan mij de dankbare taak om het ‘oude’ speelgoed te sorteren, weg te geven, verkopen, even weg te zetten of weg te gooien…
21 november 2009 Tradities. Het zijn soms kleine rituelen die van generatie op generatie zijn doorgegeven. Ze zorgen vaak voor mooie herinneringen die je gedachten vullen met liefde, vrolijkheid, warmte en geluk. Ze zijn belangrijk in de vorming van je gezin. Maar wat als je niet of nauwelijks tradities hebt meegekregen? Nou, dan maak je ze zelf! En moeilijk hoeven ze niet te zijn. Het hoeven niet altijd grootse dingen te zijn, maar ook kleine terugkerende dingen kunnen voor de vorming van je gezin al van veel waarde zijn. Vanaf de dag dat de kinderen bij ons zijn, hebben wij ook besloten dat we met ons nieuwe gezin onze eigen tradities in gaan voeren. Zo gaan we bijvoorbeeld elke zaterdagavond met z’n allen eten voor de tv en dan kijken we samen een leuke kinderfilm of komen de kinderen in het weekend ’s ochtends vaak even bij ons in bed liggen knuffelen (wat vaak over gaat op kietelen en uiteindelijk een gezellige lachbende wordt…). Ook met verjaardagen, feestdagen en de adoptiedag beginnen we steeds meer vorm te geven aan verschillende eigen tradities. Eén traditie die vorig jaar begonnen is, heeft te maken met de herfst en Amerika. Toen ik 20 jaar was ben ik een jaar au-pair in Amerika geweest. Wat een geweldig jaar was dat! Vorig jaar was ik weer eens aan het wegdromen over die tijd dat ik daar was. En ineens kon ik het me weer herinneren… In de herfst heb ik daar vaak ‘caramel-apples’ gegeten. Heerlijk vond ik dat! En dus heb ik vorig jaar mijn eerste poging gedaan om samen met de kinderen karamel-appels te maken. Het was toen nog niet zo’n succes. Maar dit jaar heb ik het gewoon weer gedaan. Het resultaat was een stuk smakelijker! Hieronder het recept. Note to self: gebruik volgend jaar kleine appeltjes en stevige (ijslollie-)stokjes....
* Rol de appel door de gesmolten Fudge en schep wat op de bovenkant van de appel.
31 oktober 2009
Hoog tijd om weer eens een update te plaatsen! We zijn erg druk geweest de afgelopen maanden waardoor de energie om iets te schrijven soms ver te zoeken was. Even teruggraven in mijn geheugen... We zijn eind september weer met z'n allen naar de jaarlijkse reünie van Kind en Toekomst geweest. Met z’n zevenen zijn we naar Barneveld gereden, want naast ons gezin ging ook een vriendin mee (die ook bezig is met de adoptieprocedure). Eenmaal binnen in de zaal herkenden Natalja, Artur en Mirek het nog van vorig jaar. Toen waren we er voor het eerst met de kinderen. Wild enthousiast renden ze alle kanten uit. En tot het einde hebben ze zich prima vermaakt. Er was ook zoveel voor ze te doen: voetballen, springkussens, schminken, een ballonnenclown, knutselen, fietsjes, dansen, kijken naar radiografisch bestuurbare auto’s en vliegtuigen, etc. Zo af en toe zochten ze ons op omdat ze honger of dorst hadden, maar verder hebben ze de hele tijd gespeeld. Ook Olivia deed het dit jaar erg goed en vermaakte zich vooral met de glijbaan, fietsjes en het dansen. Ondertussen konden wij lekker kletsen en in fotoalbums kijken (dit had ik in al die jaren nog nooit gedaan!).Veel bekenden en onbekenden gesproken. We werden ook wel eens aangesproken met “Jullie zijn toch van die website…?” Haha, grappig om te horen. Als er een diploma gehaald is, gaan we inmiddels traditiegetrouw naar de stad om een ijsco naar keuze uit te zoeken. Vooral Artur kon wel een gat in de lucht springen dat hij eindelijk ook zo'n 'glote ijsco' kreeg. En voor de kinderen is het al bijna standaard de rups (van 4 bolletjes met allemaal toeters en bellen) of een bij (met 3 bolletjes en 4 vleugelkoekjes). En nu op naar de volgende diploma's! De foto hier links is de een van de weinige foto's die ik heb van 'het derde bankje' (als voorbeeld), nog gemaakt tijdens onze derde reis in Polen.
Nog wat weetjes...
23 augustus 2009 En toen was de zomervakantie afgelopen en is de eerste week van school ook alweer voorbij! In de laatste week van de vakantie hadden we nog twee reünies voor de boeg. Eentje van de “Polenlijst”, een leuke mailinglijst voor mensen die uit Polen gaan of hebben geadopteerd. Met een groepje zijn we naar Ballorig geweest, een grote binnenspeeltuin. De kinderen hebben zich opperbest vermaakt, terwijl de ouders lekker bij konden kletsen. Leuk om zo ook weer wat mensen te zien, met wie je anders alleen maar mailt. We kijken al uit naar de volgende reünie, maar dan van Kind en Toekomst eind september! De tweede reünie was van onze VIA-groep. Inmiddels ruim 3 jaar geleden afgesloten. Van die groep komen we ongeveer twee keer per jaar met 5 stellen nog bij elkaar. Wij waren de eerste met een voorstel, verder is er nog een kindje uit Polen gekomen en een kindje uit Zuid-Afrika. Twee stellen zijn wachtende. Wat een lange adem heb je soms nodig bij adoptie! Het was mooi weer, dus we hebben ons lekker buiten vermaakt.
 De kinderen uit onze VIA-groep. V.l.n.r: Artur, Natalja, Josiah (uit Zuid-Afrika), Olivia, Mirek en Bas (uit Polen).
Voor Artur en Natalja was de grootste verandering na de vakantie dat zij, na een jaar op de taalschool, vorige week zijn begonnen op een reguliere basisschool. En leuk dat ze het vinden! Natuurlijk zijn in mijn hoofd allerlei scenario’s langs gekomen hoe die overgang nou zal gaan. En weer heb ik voor niets zitten piekeren. Natalja vond het helemaal geweldig! Ze zit nu in groep 3 en mag eindelijk echt leren rekenen, schrijven en lezen. “Want” zegt ze heel serieus, “leren is erg belangrijk!” Hahaha! Horen we hier een kopie-zin van papa en mama terug? Ze heeft het vanaf dag 1 prima naar haar zin in haar nieuwe klas. We zijn erg benieuwd hoe zij zich verder zal ontwikkelen dit jaar. Ook Artur vindt het erg leuk in zijn klas. Hij zit nu in groep 2. Ik heb nog een leuk verhaaltje van zijn juf gehoord. Artur was in de klas met een radio aan het spelen. “Hé, wat handig”, zei hij toen hij de antenne ontdekte en hem helemaal omhoog trok. “Nu kan iedereen mij zien!” Prachtig, die kinderlogica! Mirek zit nog lekker op zijn oude stekje in groep 1. Hij lijkt ook wat meer los te komen. Tja, en dan ben ik weer alleen met Olivia thuis. Heerlijk om die beginnende kwebbeltante om me heen te hebben. Ik had al verteld dat ze 1 grote kopieermachine is. Werkelijk alles doet ze na. Als ik aan het zingen ben, zingt ze rustig op haar manier er doorheen. Ze maakt ook al ‘grapjes’. Zo hebben wij hier in huis een kruk, die dienst doet als verhoging voor de kinderen in de keuken, maar ook als ‘strafkruk’ (ooit eens gezien bij Jo Frost en het werkt prima hier) waar zo af en toe wel iemand op te vinden is. Olivia heeft dit haarfijn in de gaten. Zei ze laatst tijdens het eten ineens: “Mama, kuk” (= kruk). Ik natuurlijk nep huilen want ik had niets gedaan. Met een geschrokken gezichtje riep ze snel: “Gjapje, gjapje!” (=grapje)… Favoriete bezigheid van Olivia naast gjapjes maken is toch wel het lezen van een boekje. Zowel voorlezen worden als zelf een boekje bekijken vindt ze erg leuk. Als afsluiter: Artur wil op een middag in de kinderbijbel gaan lezen. Hij weet dat Natalja dat boek eerder in haar handen heeft gehad en vraagt haar waar ze het heeft neergelegd. Natalja weet het niet meer. Verontwaardigd komt Artur bij me en zegt: “Mam, Natalja heeft Jezus kwijt gemaakt!”
 Mooi vakantiekiekje: In de achtertuin valt van alles te ontdekken! De slakjes worden gevolgd en later voorzien van hun eigen 'woning', gemaakt door de kidneren.
22 juli 2009 We hebben tijdens onze vakantie lekker weer gehad: veel zon, een aangename temperatuur en meestal droog. Onder het mom van cultuur en kennis opdoen, zijn we een dagje naar Monschau geweest. Een toeristisch plaatsje net over de grens in Duitsland. Daar is o.a. een glasblazerij. Op de eerste rij, in een enorme hitte, hebben de kinderen de kunsten van het glasblazen ontdekt. Ook al hadden Robert en ik dit al eens gezien, het blijft ons verbazen hoe ‘makkelijk’ ze prachtig glaswerk kunnen maken. Dit keer een zwaantje, twee paarden, een vaas en een schaal. Ook hebben de kinderen in een klein winkeltje in dit sfeervolle plaatsje, zelf een klein cadeautje mogen kopen. Helemaal trots liepen ze weer de winkel uit. We hebben ook veel gewandeld en op 1 dag hebben we zelfs een mega wandeling gemaakt. Nadat we het uitzicht bij Rocher de Falize hadden bewonderd, zijn we aan de wandeltocht begonnen. Het eerste deel nam Robert de buggy in de hand en had ik Olivia op de arm, want gewoon wandelen was echt er niet bij. Op een gegeven moment kreeg ik zelfs een knoop in mijn maag toen we een heel stuk op een heel smal paadje langs een steile afgrond zonder bescherming hebben gelopen. De route die we uiteindelijk gelopen hebben bleek veel langer en zwaarder dan we hadden verwacht. Zeker 10 km. hebben we gelopen, met een behoorlijke moeilijkheidsgraad o.a. door de grote hoogteverschillen. Af en toe zeurende, maar vooral ook flinke kinderen. Onderweg afleiding genoeg van de mooie omgeving, maar ook de struikjes bosbessen werden goed bezocht door onze woudlopers. We hebben ook in en om het huisje veel beleefd. Wandelen, naar de speeltuin en voetballen waren favoriet en dat hebben we dan ook veel gedaan. Kortom, we hebben een fijne vakantie met elkaar gehad! Vandaag gaat de vakantie gewoon door voor ons. Maar Robert moet jammer genoeg weer aan het werk. Nog even bij zijn oude baas, want net voordat we naar België vertrokken, heeft Robert te horen gekregen dat hij is aangenomen voor zijn nieuwe baan. Joehoe! Robert had 1,5 jaar de tijd voordat hij weg zou moeten bij zijn huidige baan. Afwachten doen we niet dus is hij vrij snel aan het solliciteren gegaan. Dat het al meteen bij de eerste sollicitatie lukte, hadden wij ook niet verwacht. Wel is het in een andere plaats en zelfs in een andere provincie. Dus wie weet wat voor verder veranderingen er nog op ons pad zullen komen...! Hieronder een slideshow van onze vakantie in Malmedy. Klik de reclamebalk onderaan weg en de titels van de foto's komen tevoorschijn.
4 juli 2009 Inmiddels hebben onze kinderen al 1 dag officieel zomervakantie. En we genieten er nu al van! De laatste week was hectisch. Een aantal minder leuke dingen meegemaakt, maar ook dingen waar we allemaal naar uitgekeken hebben. Al is afscheid nemen moeilijk, Artur en Natalja hebben hun jaar op de taalschool erop zitten. En wat zijn ze veel vooruit gegaan! Ook met dank aan de inzet van de juffen zitten ze allebei met hun woordenschat op het niveau van een in Nederland geboren kind! Hun rapporten zagen er goed. Volgend jaar zullen ze weer nieuwe uitdagingen tegenkomen, want ze stromen nu door naar het regulier basisonderwijs. En ondanks dat ze op hun taalschool een leuke, leerzame en fijne tijd hebben gehad, iedereen is ook blij dat het volgend jaar anders wordt... Natalja is blij omdat ze naar groep 3 gaat, Artur is blij omdat hij op zijn eigen fiets naar school mag rijden (wel onder strenge escorte van zijn moeder!), Mirek is blij omdat zijn grote broer en zus eindelijk bij hem op school komen, papa en mama zijn blij omdat ze niet meer tussen twee scholen hoeven te sjezen en Olivia is blij omdat ze tussen de middag iets langer mag slapen. Want ja, zij heeft misschien wel het meest te lijden gehad van dat heen en weer gesjees van Taxibedrijf Harwig. Vaak werd ze bruut uit haar diepe slaap wakker gemaakt omdat mama zonodig op tijd die schoolgangers moest ophalen. Arm kind!
De rust in ons huis is met ingang vanaf de eerste vakantiedag merkbaar. Om de vakantie in te luiden hebben we een 'fruit-feestje' gehouden. Heel simpel en de kinderen vonden het fantastisch! Ik had wel 9 verschillende soorten vers fruit in bakjes op tafel staan: druiven, kersen, rode bessen, ananas, aardbeien, banaan, stukken watermeloen en frambozen. Ook stond er een schaal met cake-bakjes op tafel waar ze zelf hun vruchtentaartje mee konden maken. We hadden allemaal een 'happy birthday' mutsje op, bij gebrek aan andere feestmutsjes in ons huis en voor hun bordjes lagen servetjes gevouwen in een waaiervorm. En van Natalja moest de cd met vrolijke Poolse kinderliedjes opgezet worden. Na ongeveer een half uurtje was het 'feestje' afgelopen, want... de kinderbuikjes zaten vol en AL het fruit was op!!!! Ze wilden meteen weer een datum prikken voor het volgende 'fruit-feestje', maar helaas. Daar zullen ze nog een jaartje op moeten wachten want we zullen vanaf nu traditiegetrouw de eerste zomervakantiedag in gaan luiden met ons eigen fruit-feestje! Iets anders wat we voortaan aan het begin van de zomervakantie zeker zullen gaan doen is: de boekenkast van de kinderen te verversen met nieuwe boeken. Natuurlijk niet gekocht, maar geleend van de bieb. Vandaag zijn we met het hele gezin op de fiets naar de stad gegaan en hebben een mega verzameling boeken uitgezocht met de kinderen. Eenmaal thuis zijn de oude boeken van de plank gehaald en zullen tot na de vakantie hun plekje in de rommelkamer vinden. Natalja, Artur en Mirek hebben nu een mooie en uitdagende verzameling boeken bij elkaar gescoord. Maar liefst 33 boeken in totaal! Van "Dieren op de boerderij" en "De ruimte in" tot aan "Opa Knoest gaat vissen" en van "Kikker is verliefd" en "de brandweer" tot aan het AVI 1 boekje "het boek van de m-a-n". Ook voor het boek "Creaties en recreaties" met oneindig veel leuke knutsel- en doe-ideeën, heb ik ze enthousiast kunnen maken, dus vervelen in de vakantie zal bij ons niet kunnen voorkomen! En nu het toch gaat over lezen in de vakantie... ik heb laatst een goed artikel gelezen van Dr. Albert Mohler met als titel "Avoid the summer brain drain" (klik op deze titel om het artikel te lezen). Om een idee te krijgen zal ik even een stukje uit dit artikel in het Nederlands te citeren: "... De gegevens over leesvaardigheid zijn bijzonder interessant. Kinderen die in de zomer lezen, vergroten hun kennis en begrip. Geen verrassing natuurlijk. Wat echt interessant is aan dit onderzoek, is de suggestie dat een breed scala aan ervaringen in de zomer achtergrondkennis kan verschaffen die onmisbaar blijkt te zijn om wat je leest beter te begrijpen. „Levenservaringen naast het lezen kunnen een voorsprong geven in het begrip van wat je leest”, stelt Daniel T. Willinghing, hoogleraar psychologie aan de universiteit van Virginia."  De plank in onze boekenkast met de kinderboeken voor deze zomervakantie!
19 juni 2009
Dat onze kinderen de Nederlandse taal elke dag meer en meer onder de knie krijgen, moge duidelijk zijn. Ze bevinden zich dan ook in een taalrijke omgeving. Zowel op school als thuis zijn we vanaf het begin af aan bewust met de Nederlandse taal bezig. Toch kunnen ook zij niet ontkomen aan de meest komische versprekingen. Het leukste is natuurlijk dat ze die versprekingen volkomen onschuldig maken. En ze snappen ook nog niet waarom papa of mama ineens zo snel mogelijk een stukje papier tevoorschijn moeten halen, paniekerig roepen om een pen, om vervolgens snel iets op te schrijven en daarna net doen alsof er niets aan de hand is. Wij weten wel beter... Inmiddels is er een aardig boekwerkje ontstaan waarin leuke versprekingen en grappige situaties worden beschreven. En soms willen we best een boekje hierover open doen...
4 juni 2009 Gisteren was het 3 juni. Een gewone dag? Nee hoor, niet voor ons en de kinderen! We konden gisteren namelijk voor het eerst een heel speciale dag vieren. Want op deze dag, vorig jaar, werd officieel de adoptie uitgesproken door de rechtbank in Polen. We kunnen eigenlijk zoveel dagen vieren: de eerste ontmoeting, de eerste keer bij ons, maar ook de eerste ontmoeting met Olivia of dat zij voor het eerst bij ons kwam. Of de eerste keer in Nederland. Maar ook die datum is voor Natalja, Artur en Mirek anders dan voor Olivia. Maar 3 juni is voor iedereen tegelijk. Terug in mijn herinnering zaten we op deze warme zomerdag in een klein zaaltje waar voor ons de rechter zat met nog drie andere mensen. Onze kinderen moesten ook mee het rechtzaaltje in. Iets wat niet gewoonlijk is bij de adoptie-uitspraak in Polen. Het zou ongeveer een half uurtje tot een uur duren dus het zweet brak me al uit om daar te gaan zitten met 4 kinderen in de leeftijd van 1, 3, 4 en 6 jaar. Maar ze hebben zich echt keurig weten te gedragen. Het grappige was dat de vrouw die naast de rechter zat, helemaal gek was op Olivia en regelmatig 'funny faces' maakte, waarop Olivia dan weer reageerde met vrolijke geluidjes. Gelukkig kon de rechter het allemaal waarderen. Daarnaast vlogen ook de complimenten ons om de oren. Altijd leuk om dat t horen natuurlijk, en helemaal van een rechter uit het geboorteland van onze kinderen! Maar goed. Deze dag hebben wij omgedoopt tot 'ADOPTIEDAG'. De woonkamer was vrolijk versierd met vlaggetjes. Natalja en Artur moesten 's ochtends eerst nog naar school. Toen ze thuiskwamen hadden ze een prachtige kaart bij zich met felicitaties namens de school. Erg attent! Daarna hebben we een lekkere taart opgepeuzeld in de kleuren van de Poolse vlag: rood met wit. Is niet zo moeilijk hoor: gewoon een aardbeientaart met slagroom! Vervolgens zijn we doorgereden naar een grote binnenspeeltuin waar we ons met z'n allen heerlijk hebben vermaakt. 's Avonds hebben de kinderen nog een spel van ons cadeau gekregen: "Wie is het?". Er is al goed meegeoefend! Olivia was ondertussen helemaal munt geworden dus die hebben we snel in bed gelegd. De anderen hebben nog de DVD gekeken met daarop de reis naar Polen. Dat vinden ze altijd erg leuk om te zien. Vooral zichzelf bekijken en lachen om hoe 'raar' ze praatten. Dat was het eind van onze eerste adoptiedag. De kinderen kunnen niet wachten tot er weer een adoptiedag komt, maar ja... dan moet eerst papa nog jarig zijn en dan mama en Sinterklaas en daarna weer Mirek, Artur, Olivia en Natalja en dan.... "Pfffff, dat duurt nog veel te lang mama!"
2 juni 2009 We zijn er weer! Na een tijdje offline geweest te zijn, in verband met een nieuwe en handiger layout, is het ook weer tijd voor een update want er is nogal wat gebeurd de afgelopen tijd. De maand april stond bij ons vooral in het teken van de verjaardagen van de meisjes. Olivia is 2 jaar geworden en Natalja 7. Inmiddels traditiegetrouw komt iedereen op het bed van papa en mama en komt als laatste de jarige binnen. Het Lang zal ze leven wordt ingezet, gevolgd door Sto lat. De binnengekomen kaarten worden geopend en daarna geeft iedereen een klein cadeautje aan de jarige. Beneden staat dan het 'grote cadeau van papa en mama'. Het is altijd zo'n gezellige opening van de dag.
Wat hebben we nog meer gehad de afgelopen periode? Oh ja, Pasen. En weer gaan de herinneringen terug naar vorig jaar. Toen snapten ze niet meteen wat we gingen doen tijdens het paaseieren zoeken. Maar oh wee, wat een goed geheugen hebben onze kinderen als het om snoep gaat! Dit jaar stonden ze te springen van ongeduld tot ze eindelijk naar buiten konden om zoveel mogelijk chocolade-eitjes te bemachtigen! Olivia had ook snel door dat ze eitjes moest zoeken. Samen met oma heeft ze het druk gehad met zoeken, pakken en in een bakje doen. Ook zijn we in de voorjaarsvakantie weer naar België gegaan, naar het huis van opa en oma. Het weer was perfect en de kinderen hebben weer volop genoten van het mooie weer, de ruimte, de rust en van elkaar. We hebben gewandeld over de knuppelbruggetjes bij de Hautes Fagnes, zijn naar de stuwdam in Robertville gegaan, hebben daar ook het kasteel Reinhartstein bezocht, we zijn naar de speeltuin in de buurt gegaan en verder veel genoten in en om het huis. Het was op een dag zo'n lekker weer dat we zelfs de tuinsproeier aan hebben gedaan zodat de kinderen heerlijk konden rennen door het water. Verder was het voetballen favoriet. Vooral Artur gaat net zolang door tot hij er knalrode wangetjes van krijgt. Heerlijk ventje! Toen opa en oma er ook bij kwamen, werden er nog ijverig prachtige boeketjes door de kinderen geplukt in een veldje in de buurt.
9 april 2009 Al meer dan een maand heb ik geen berichtje achter gelaten in dit dagboek. Hoogtijd voor wat nieuws, maar het ontbreekt me echt aan tijd. Maar een aantal dingen wil ik alvast vermelden. In het Infokrantje van Kind en Toekomst staat weer een overzicht van het aantal kinderen dat in 2008 uit Polen geadopteerd is. En ook al hadden wij Natalja, Artur en Mirek al in december 2007 bij ons thuis, de officiële adoptiedag is op 3 juni 2008, van alle vier de kinderen. Het overzicht van 2008 en de voorgaande jaren zijn ook te vinden bij 'Statistieken'. Adoptiekinderen uit Polen: Om toch een beetje op de hoogte te blijven en om mezelf tijd te besparen, is hier een update in 'wist u dat' vorm... Wist u dat...
.JPG)
6 maart 2009 Het is inmiddels alweer maart en dus is de 5e verjaardag van Artur officieel voorbij. Officieel, want het was een verjaardag zoals we die nog niet hebben gehad, want... Artur was ziek! Natuurlijk wilde hij wel de cadeautjes openmaken en taart eten, maar helaas konden we niet gaan zwemmen met z'n allen. En omdat hij dus niet naar school ging, kon hij ook niet trakteren. Erg jammer want hij had zich er erg op verheugd om voor het eerst te trakteren op school. Zijn verjaardag viel dus een beetje in de boter maar hij zat niet zielig alleen thuis. Hij had namelijk in Olivia, Mirek en mama drie zieke bondgenoten! Voor Mirek zou deze dag ook extra bijzonder zijn want hij mocht voor het eerst een kijkochtend meedoen op school. Helaas dus. Voor beide jongens uitstel van deze leuke dingen. Mirek is deze week wel echt op school begonnen. Hij gaat niet naar de taalschool waar Natalja en Artur een jaar op zitten want Mirek is al langer dan een jaar in Nederland en zijn Nederlandse taal ontwikkelt zich prima. Hij vond het geweldig, maar was ook wel een beetje bang voor 'de andere kindjes'. Het is natuurlijk allemaal nieuw en alles maakt veel indruk op hem. Ik sta als ouder buiten te wachten totdat hij eindelijk naar buiten komt en dan smelt je gewoon als je die grote grijns op zijn gezicht ziet. Hij geniet er duidelijk van! Geef hem nog een paar weken en dan zal hij zich snel genoeg thuis voelen op zijn nieuwe school! Het is wel een heen en weer gesjees om alle kinderen op tijd naar de scholen te krijgen, maar we hebben het er graag voor over. Mirek komt tussen de middag gezellig thuis om een boterhammetje te eten. Daarnaast krijgen Natalja, Artur en Mirek ook nog twee keer per week een uur zwemles, wat ze erg leuk vinden. Wat hebben onze kinderen toch veel energie! Het is een geregel maar tot nu toe redden we ons prima. Deze week heeft Artur zijn inhaal-verjaardag op school gevierd. Omdat hij 5 jaar werd heeft hij getrakteerd op een plastic handschoen met M&M's als nagels, lange vingers als vingers en was de hand verder gevuld met popcorn. Natalja (die bij Artur in de klas zit) legde trots uit aan de andere kinderen dat de handschoen 5 vingers had want Artur werd 5 jaar. Voor de juffen hadden we een 'lekker pakketje' getrakteerd: zakje cacaopoeder, zakje cappuccino-poeder, twee theezakjes en een chocolaatje. Alles in een cellofaanpapiertje met een lintje er omheen. Erg leuk! Daarbij moet eerlijk vermeld worden dat dit idee van een collega van mij komt... De avond voor de traktatie hebben we met z'n allen, in een soort lopende band vorm, hard gewerkt aan deze lekkere traktaties. Zo leuk om die ijverige kindjes te zien! En wat was Artur de volgende dag trots toen hij een mooie Spiderman muts op kreeg van de juf en zijn traktatie uit mocht delen!
22 februari 2009 Hij is eindelijk klaar… het filmpje van onze derde reis naar Polen!!! Voor alle duidelijkheid: deze reis hebben we gemaakt in mei en juni 2008 om Olivia op te halen. Helaas waren we toen de accu vergeten van de videocamera, dus hebben we alleen de eerste 2 weken kunnen filmen. Maar gelukkig stond daar ook al leuk beeldmateriaal op. Inmiddels zijn we dus ruim 8 maanden verder en is het filmpje voor de online versie eindelijk klaar. De kinderen hebben het filmpje al zeker 50 keer gezien. Ze vinden het zó leuk! Ook Olivia zit geboeid te kijken naar zichzelf. Als de andere drie al zijn afgehaakt, zegt zij op het einde van de film: ‘kee kee?’. In grote mensen taal betekent dat: ‘nog een keer?’ Ze is dan ook een echt schatje, zowel op de video als in real life! ;-) Het filmpje roept bij Natalja, Artur en Mirek ook goede herinneringen op. Ze zouden graag weer terug naar Polen willen om daar op vakantie te gaan. We hebben het ophalen van Olivia allemaal als een soort vakantie ervaren. De lange voorbereiding, het mooie weer, de ontspannen sfeer, het grote huis en de tuin en de prachtige omgeving speelden daar natuurlijk ook een rol in. Olivia is in die 8 maanden al veel veranderd. Ze is nog zo klein op deze video! Nu begint ze echt met praten en nazeggen van woorden. Erg leuk om dat ook mee te maken. Woordjes als op, af, hallo (allo), oké, lala (tegen elke poes die ze tegen komt), open (o-pu), dicht (dich), ja, waf waf, help (hep), knuffel (ku-ku), Natalja (na-ta-ja), Artur (a-tu), papa, mama, trein (tein), auto, buik, amen (a-mu), puzzel (puu-su), pop, bofuh (boven), etc. is maar een kleine greep uit haar beginnende woordenlijstje. Natalja, Artur en Mirek ontfermen zich vaak als echte grote zus en broers over haar. Ze laat zich (tot op zekere hoogte) ook gewoon door één van hun meeslepen. En vaak hoeft ze maar een kik te geven, of er is wel iemand die wil helpen. Zijn de andere drie met lego aan het spelen, gaat zij er rustig bijzitten en doet op haar manier mee met het bouwen. Erg leuk om te zien. Ze is goed gehecht en is gek op poppen, lego, haar loopautootje en puzzelen. Ook de interesse voor de televisie begint te komen. Waar ze echt even voor blijft zitten is (hoe kan het ook anders) de Teletubbies! Het Teletubbielied heb ik dan ook in den treuren voor haar gezongen. Vindt ze zo leuk! We genieten enorm veel van onze kleine meid! Hieronder dus het filmpje van 8 maanden terug...
20 februari 2008 
Al een tijdje zaten we te denken om de kinderen op zwemles te doen. Ze zijn inmiddels ruim een jaar bij ons thuis en vinden zwemmen ook heerlijk. Toen we een folder lazen over een 'snelzwem cursus' in de voorjaarsvakantie was de keus snel gemaakt. Natalja, Artur en Mirek (toen nog geen 4 jaar) mochten eerst op een proefzwemles komen. De eerste 15 minuten mochten er geen ouders kijken. Ongeduldig zaten wij met Olivia te wachten tot we ze eindenlijk konden zien spartelen in het water. Toen we eindelijk mochten kijken zagen we drie over enthousiaste kinderen in het water. Het belangrijkste om mee te mogen doen aan de cursus was dat ze watervrij zouden zijn. Nou, dat waren ze wel hoor! Alle drie zijn ze goedgekeurd en afgelopen week was het dan zover. Van maandag tot en met donderdag van 8.30 uur tot 13.30 uur kregen ze zwemles met pauzes tussendoor waar ze o.a. eten en drinken kregen en soms ook even konden kleuren, spelen of tv kijken. Ze gingen er vier dagen met plezier naar toe. En wat hebben ze al veel geleerd!!! Mirek was trouwens op maandag de eerste dag 5 minuten een beetje overrompeld. Het leek hem ineens echt door te dringen dat het geen vrij spelen meer was maar dat je moest doen wat een juf zei! Natalja en Artur waren dat natuurlijk al gewend van school, maar voor Mirek was het toch een beetje nieuw. Na zo'n 5 minuten verdwaasd te hebben rondgekeken, was ineens de knop omgedraaid en heeft hij verder heel goed meegedaan. De ouders mochten alleen het eerste en laatste kwartier van de zwemles volgen. En oh, wat is het toch leuk om je kinderen te zien zwemmen en plezier hebben in het water! Alle kinderen kregen eerst een kurk om hun middel en armen. En dit is wat ik die afgelopen vier dagen allemaal heb gehoord en gezien: iedereen was eerst druk bezig met het oefenen van de beenslag en hoor ik de badjuffen en -meesters constant roepen "kontje - rondje". Er wordt ook volop in het water gesprongen, en er weer uit klimmen, dan weer in het water springen, etc. Ik heb Artur onder de benen van zijn juf door zien 'zwemmen'. Ze moesten met een plankje onder hun hoofd op de rug zwemmen en soms met een buis zwemmen. Er werden soms waterschoentjes gebruikt voor het aanleren van de juiste voetenstand. Ik zag Mirek op de rug met zijn benen spetteren en vooral zijn knieën hoog in de lucht. Na correctie keurig rechte benen met een mooie beenslag, Natalja had op een bepaald moment in het diepe zelfs geen kurken om! En daarnaast hebben de kinderen vooral veel, heel veel meters gemaakt. Donderdag mochten de ouders de laatste drie kwartier ook mee vrijzwemmen. En van deze aanbieding maken wij natuurlijk altijd dankbaar gebruik! Olivia in een opblaasbaar zitje en spelen maar! De kinderen hebben vol trots aan papa laten zien (tja, die moest de hele week gewoon werken) wat ze allemaal hadden geleerd. Ondertussen werd ook de evaluatie van alle kinderen gehouden. En we kunnen zeggen dat ze het alle drie keurig hebben gedaan! En voor Natalja zal het niet heel lang meer duren of ze mag op voor haar A-diploma! Na het zwemmen zijn we even naar de Mac gegaan en hebben de kinderen genoten van een heerlijke hamburger en een McFlurry! Volgende week gaan de 'normale' zwemlessen beginnen. Waarschijnlijk zal de rest van dit jaar het zwemmen een grote rol spelen in ons gezin. Want ook dankzij de zwemles hebben ze een kaart gekregen waarmee ze gratis mogen vrijzwemmen. En laten papa en mama het nou helemaal niet erg vinden om ook mee te gaan!
6 februari 2009
Pools: Sto lat, sto lat, niech zyje zyje nam.
Sto lat, sto lat, niech zyje zyje nam. Jeszcze raz, jeszcze raz, niech zyje, zyje nam. Niech zyje nam! Niech mu gwiazdka pomyślności nigdy nie zagaśnie, nigdy nie zagaśnie !
A kto z nami nie wypije, niech go piorun trzaśnie ! (2x) Sto lat, sto lat, sto lat, sto lat niechaj żyje nam ! (2x) Niech żyje nam ! Niech żyje nam ! W zdrowiu, szczęściu, pomyślności niechaj żyje nam Engels (vrij vertaald): Good luck, good cheer, may you live a hundred years. Good luck, good cheer, may you live a hundred years. Once again, once again, may you live a hundred years. One hundred years!
18 januari 2009 Even een terugblik... Het gebeurde op een zomerse (koop-)avond in onze woonplaats. Natalja, Artur en Mirek lagen in bed en ik ging op de fiets naar de stad. Het was mijn laatste kans om nog wat inkopen te doen voordat we twee dagen later voor onze derde reis naar Polen zouden gaan. Deze keer om Olivia op te halen! Aangekomen in de stad, zette ik mijn fiets neer. Ik had nog twee uur de tijd voor de winkels gingen sluiten. In mijn hoofd was ik al bezig om alle winkels langs te gaan en wat ik daar moest kopen. Snel liep ik die avond winkel in en winkel uit. En twee uur later kwam ik vermoeid uit de laatste winkel. Ik had mijn handen vol tassen en liep met zere voeten naar mijn fiets. Toen ik dichterbij kwam keek ik in mijn tas om mijn fietssleuteltje te pakken. Ineens kreeg ik een raar gevoel van binnen.... ik kon me niet meer herinneren dat ik mijn fietssleutel in mijn tas had gedaan. En ook niet in mijn jaszak. Ik liep steeds langzamer in de richting waar mijn fiets stond. En hoe dichter ik naar die plek liep, hoe meer ik er overtuigd van raakte... Mijn fiets was gestolen!!! In de haast en met mijn hoofd al in Polen en bij alle winkels die ik nog langs moest gaan, ben ik blijkbaar vergeten om mijn fiets op slot te doen! STOM natuurlijk. Maar ja, ze moeten natuurlijk ook gewoon van mijn fiets afblijven! Daar stond ik dan: handen vol tassen, zere voeten, honger en dorst en geen fiets te bekennen. Mijn geluk gevoel van een geslaagde winkeltour was even verdwenen. Vermoeid heb ik de bus genomen en drie kwartier later kwam ik dan eindelijk thuis aan (met de fiets is het zo'n 10 minuten naar huis). Nu, een half jaar later, staat er eindelijk weer een nieuwe fiets in onze schuur! Een prachtige stevige fiets, compleet met fietstassen, windscherm voorop en een voor- en achterzitje voor de kinderen. Inmiddels heb ik al een paar keer een ritje gemaakt met Olivia voorop en Mirek achterop. En ze hebben genoten! Ik wist niet dat fietsen zo gezellig kon zijn!!!
4 januari 2009 Als je ergens enthousiast over bent, mag je dat natuurlijk doorgeven. Dus via onze website maak ik voor de verandering even gebruik om reclame te maken voor een nieuwe webwinkel voor tweedehands speelgoed! Hier vind je mooi, goed en betaalbaar speelgoed dat nog prima een volgende ronde mee kan! Zelf hebben wij (vooral net na het voorstel) ervaren hoe fijn het is om goed speelgoed te krijgen en het maakt de kinderen dan echt niet uit of het al eens door anderen gebruikt was of niet. Daarnaast scheelt het natuurlijk een hoop geld. Nu is er voor ons weer een extra reden om eerst eens te kijken of er goed gebruikt speelgoed te krijgen is, voordat ik meteen naar de winkel ren! Voor wie interesse heeft, neem eens een kijkje bij Tweedehandspeelgoedshop! De webwinkel is nog maar net open, maar er staan al veel leuke dingen op. Tot 19 januari is er zelfs een openingsstunt met 10% korting! Dat is toch al een mooie binnenkomer! Wij hebben overigens een bijzondere band met de maker van deze webwinkel dus daarom wilde ik er ook even extra reclame voor maken natuurlijk!
1 januari 2009
Ons oud- en nieuwjaarsdag was vele malen beter dan vorig jaar. Toen waren we nog maar net twee weken thuis, waren de kinderen bang van al het geknal (huilen, brullen!), iedereen was ziek en tot overmaat van ramp was het toen zo ontzettend mistig dat we werkelijk geen vuurwerk konden zien! Dit jaar was het gelukkig anders: niet meer bang voor het vuurwerk (ze schrikken soms nog wel even van de harde knallen, maar wie niet!), geen zieken, geen mist en natuurlijk was het extra feest omdat dit Olivia's eerste nieuwjaar met ons was! Na het eten hebben we gezellig spelletjes met elkaar gedaan. Rond een uur of half 9 zijn de kinderen naar bed gegaan. Om 23.45 uur hebben we ze allemaal weer wakker gemaakt en stond er beneden drinken klaar en allemaal lekkere hapjes. De laatste minuut hebben we ons verzameld voor de tv en toen... 10 - 9 - 8 - 7 - 6 - 5 - 4 - 3 - 2 - 1... Gelukkig nieuwjaar! Elkaar allemaal kusjes en knuffeltjes gegeven, nog snel een slokje drinken naar binnen werken en toen met z'n allen de trap op gerend! Vuurwerk kijken op de hoekdakkapel van ons huis: wat een prachtig uitzicht! De oooh's en aaaah's vlogen ons om de oren en ook Olivia genoot volop mee van alle lichtjes die voorbij schoten. Na 10 minuten had zij het wel gezien en heb ik haar weer in haar bedje gelegd. Ze sliep zo weer! Natalja, Artur en Mirek zijn na een tijdje weer naar beneden gegaan en toen hebben we buiten nog sterretjes aangestoken. Daarna nog even gezellig wat gehangen op de bank en wat cartoons gekeken onder het genot van de hapjes. Heerlijk die slaapkopjes die dan lekker dicht tegen je aankruipen. Het nieuwe jaar is begonnen. Hopelijk een goed jaar waar we weer veel van elkaar mogen genieten!
|
En dan de politie.... Voor het eerst in mijn leven ben ik 'aangehouden' door de politie. Nou ja, zo klinkt het wel lekker spannend natuurlijk. Het verhaal: op een mooie zonnige middag ging ik met de auto de kinderen ophalen van school. Eenmaal weer terug bij de auto is het een bijna standaard routine geworden: Eén kind gaat zelf op de verhoging voor in de auto zitten, eentje in de verhoging achterin, ondertussen doe ik de achterklep open, til het derde kind op en zet het erin, doe de klep dicht en als laatst zet ik Olivia vast in haar zitje. En toen stond daar ineens de politie achter mij, in een undercover auto! "Dat mag niet wat je daar doet hè!" Ik schrik me kapot en ben me werkelijk van geen kwaad bewust. "Wat niet?" vraag ik een beetje geschrokken. "U hebt een kind los achter in de kattenbak gedaan." Een pak van mijn hart, want... dat leek misschien zo want ik zette er inderdaad een kind in (in dit geval Mirek) en dan de achterklep dit. Snel heb ik voor het strenge oog van de politie de achterklep weer open gedaan en tadaaa... daar zat Mirek, op een speciaal aangeschaft 'derde bankje' voor onze Volvo, in een verhoging, met de gordel keurig om zich heen! Daar stond de politie wel even van te kijken.
Maar eerst nog even terug naar de laatste week voor de vakantie. In deze hectische week moest Mirek afzwemmen voor zijn A-diploma. We werden nog gebeld door een badmeester met de vraag of de geboortedatum van Mirek wel klopte. Want Mirek is net na zijn 4e jaar begonnen met zwemles en is nu nog geen 4,5 jaar oud! Maar hij mag trots op zichzelf zijn want hij heeft zijn eerste diploma inmiddels binnen! Als beloning mag degene die een zwemdiploma heeft gehaald van ons een ijsje naar keuze kiezen. En ook Mirek ging, net als Natalja, voor 'de rups'. Een ijsje bestaande uit 4 bolletjes naast elkaar gelegd op een schaaltje, met allerlei toeters en bellen, wat natuurlijk altijd in de smaak valt bij de kinderen. Helemaal verdiend, heeft Mirek genoten van zijn veel te grote ijsco! 
Net voor haar verjaardag, heeft Natalja ook nog eens haar A diploma gehaald. Een hele prestatie voor een meid die ruim twee maanden daarvoor pas is begonnen met haar eerste zwemles. Deze prestatie werd natuurlijk beloond met een ijsje naar keuze! Artur en Mirek zijn nog bezig met het oefenen voor hun A diploma. Natalja is inmiddels bezig voor haar B. Hier links een fotootje van onze grote meid. 