Blog 2010
| Blog: 2010 |
De nieuwste berichten worden steeds bovenaan gezet.
24 augustus 2010 Na even offline geweest te zijn, zijn we nu weer terug…. met een nieuwe look! Het was even een werk om alle verschoven stukjes en foto’s weer goed te zetten, maar het is gelukt. Er zijn ook hier en daar foto’s weg gehaald en nieuwe geplaatst. Kijk dus gerust eens rond. De zomervakantie zit er voor ons helaas alweer op en de school is weer begonnen. Een spannend jaar: Natalja in groep 4, Artur in groep 3 (nee Artur, je kunt nu niet meer zoveel spelen, en ja Artur, nu moet je de hele tijd goed opletten!), Mirek in groep 2 en in mei komt daar Olivia in groep 1 ook nog bij! Dat laatste is iets waar ik eerlijk gezegd niet naar uitkijk. Gelukkig is Olivia tot die tijd nog gewoon fulltime thuis en geniet ik volop van onze kleine meid. De kinderen groeien ondertussen ook flink. Nieuwe kleren zijn bijna niet aan te slepen. Maar ze groeien niet alleen in lengte, ook de volgende lichting wiebeltanden zijn weer voelbaar! Eerst bij Artur gesignaleerd en een weekje later bij Mirek. Vervolgens komt Mirek op een dag naar mij toe om te vermelden dat Olivia zijn tand eruit heeft geslagen! Ehhh nee, Olivia is niet gewelddadig hoor! Zal wel tijdens het stoeien tussen die twee gebeurd zijn. Feit is nu dat Mirek eerder is gaan wisselen dan Artur. En bij Mirek was ook al een grote-mensen-tand zichtbaar. Mirek zelf kwam trouwens trots naar mij toe om te vertellen dat hij nu allemaal ‘mensen-tanden’ krijgt…
31 juli 2010
21 juni 2010
Mijn (Noortje) oma is vandaag 100 jaar geworden! Gisteren hebben we dat met de hele familie gevierd in het ‘verre zuiden’. En als de hele familie er is, dan zijn er ruim 100 mensen aanwezig (alle kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen). Bij de oude woning van oma in Nederwetten stond een grote feesttent, de burgemeester kwam langs, er was een boom gepland ter ere van de honderdjarige verjaardag van oma, een familiekoortje zong een prachtig lied, het levensverhaal van oma werd ten gehore gebracht, er kwam een clown voor alle achterkleinkinderen en er was genoeg te spelen. Ook werden er van elk gezin van de familie (12 in totaal!) een foto met de jarige gemaakt. Hieronder is onze familiefoto.
Samen met mijn ouders, twee zussen en natuurlijk met oma!
Natalja, Artur, Mirek en Olivia hebben zich prima vermaakt! Vooral de grote trampoline was erg in trek. Ze bleven maar springen en ‘kunstjes’ doen. Ook voetballen in het grote weiland hebben ze fanatiek gedaan. Tel daarbij nog de popcorn, zakjes chips, spekjes, pakjes drinken, friet van de frietkar en een ijsje bij op, en zo zijn ze wel prima de dag doorgekomen. Robert en ik hebben ondertussen lekker kunnen kletsen met neven en nichten die we ook al lang niet meer gezien hadden. Toen we rond 19.30 uur weer richting het oosten reden, dachten wij dat de kinderen wel snel in slaap zouden vallen. Vooral Olivia, want die had immers haar slaapje overgeslagen. Nou, niet dus! Onderweg bleken onze vier kinderen nog te beschikken over een voldoende lading energie die duurde tot ze pas thuis weer in bed lagen. Vanochtend werd de ‘schade’ duidelijk toen ze zich pas tussen 9.15 en 9.30 uur wakker melden. We hebben allemaal een leuke herinnering aan het bijzondere feest en hopen dat oma vandaag ook nog een fijne dag heeft!
Natalja en ik. "Ons oma" 100 jaar!
6 juni 2010 Toen ik de kinderen 's middags van school haalde, zijn we eerst taart gaan eten en daarna doorgereden naar het park voor de jaarlijkse foto. Soms heb je al heel snel een leuke foto erbij zitten, maar dit jaar bleven de spontane lachjes uit... Na de fotosessie hebben de kinderen zich goed uitgeleefd in het park. 's Avonds gezellig pannenkoeken eten daarna een matras op de grond voor de TV gelegd en hebben we hartelijk kunnen lachen om de leuke fragmenten van twee jaar geleden in Polen. Voor ons is Adoptiedag elk jaar ook weer een dankbaar moment. Wat een zegen dat wij voor deze vier lieve, mooie kinderen mogen zorgen!!!
Mirek en Artur rollen samen van de berg af in het park.
25 mei 2010 Ja hoor, we zijn er nog wel! Een grote update deze keer want we hebben ook zoveel leuke dingen gedaan, dus er is veel te vertellen. April is de verjaardagsmaand van de meiden hier in huis. Olivia werd alweer 3 jaar en heeft een mooi, roze fietsje gekregen. Hoewel ze nog alleen op de driewieler rond sjeest achter het huis, zal van haar nieuwe fietsje over niet al te lange tijd, ook dankbaar gebruik worden gemaakt. Olivia zit immers ook al op de grote, zware tractor en die krijgt ze ook aan het rijden, dus… we wachten geduldig af tot het moment dat we achter ons huis helemaal niet meer veilig kunnen lopen, vanwege de vier crossende kinderen! Olivia geeft met haar 3 jaar nog geen kinderfeestje en dus zijn we gezellig met z’n allen naar een binnenspeeltuin geweest vanwege het slechte weer. Olivia heeft ook nog een kaart van haar pleeggezin uit Polen gekregen. Zo leuk dat zij daar aan denken! Ik weet dat zij deze website ook in de gaten houden, dus als jullie dit lezen... THANKS for the birthday card from Poland!!!!
Olivia blaast 3 kaarsjes uit. Onze kleine meid is een echte (lieve) peuter geworden!
En dan de andere jarige van de afgelopen maand. Natalja is nu alweer 8 jaar geworden… ACHT!!!!!! Zij heeft een leuk bureautje gekregen voor op haar kamer. “Nu kan ik mooi op mijn kamer rekenen en knutselen!” zei ze. Voor Natalja was er wel een kinderfeestje. De eerste voor haar! Samen met 5 van haar vriendinnetjes zijn we naar het park geweest. Ik vertrok iets eerder met Artur, Mirek en Olivia om een speurtochtje met opdrachten uit te zetten. Het was heerlijk weer, precies zoals je zou willen hebben als je een kinderfeestje hebt: niet te warm, niet te koud, zonnetje erbij, blije gezichtjes, etc. Natalja heeft dit jaar nog een extra cadeautje van ons gekregen. Want hoe kun je haar helemaal blij maken? Juist, gewoon eens één op één met haar te zijn! En dus vertrokken Natalja en ik een paar dagen naar haar verjaardag naar een hotelletje! Alle tijd voor elkaar, geen aandacht delen met broertjes of zusje en lekker doen waar we zin in hebben. Vooral meiden dingen dus! We hebben o.a. op het grote bed gelegen met een zak chips en naar de Sound of Music gekeken. Hoewel ze er niets van verstaat, vond ze het een geweldig mooie film. Die gaan we zeker nog eens kijken dus! Maar wel zonder de jongens erbij natuurlijk! Die hebben zich trouwens ook wel vermaakt hoor. Robert is met de jongens en Olivia naar het zwembad geweest. Met grote verhalen kwamen ze mij de volgende dag tegemoed. Olivia had in het zwembad gepoept (lees: diarree)!
Ministecken op de hotelkamer...
En wat is er verder nog gebeurt? Natalja heeft inmiddels haar proeflessen van volleybal er op zitten en ze vindt het erg leuk. Dus is ze nu lid van de volleybalclub in de buurt en heeft ze echte volleybal kniebeschermers gekregen. Die vindt ze zelf super gaaf! Ze is nog echt een beginneling, maar ik vind deze teamsport ook echt bij haar passen. Oma had ook wat te vieren in mei. Eindelijk mag ze genieten van haar welverdiende pensioen en ze wordt volgende maand 65 jaar. Reden voor een feestje! We zijn met onze familie naar Arnhem gegaan, naar de dierentuin. De kinderen vonden het ‘super cool’ om nu in het echt tijgers, olifanten, giraffen en luipaarden te zien. Helaas voor hun: Nee, je mag ze niet aaien!
Met Hemelvaart zijn we weer eens lekker naar de Ardennen vertrokken voor een lang weekend. Omdat het de eerste paar dagen niet zo’n mooi weer zou zijn, hebben we wat binnen-dingen gepland. In het eenvoudige zwembad (en daardoor ook erg rustige, totdat onze kinderen er aan komen…) in Trois Pont was heel gezellig. Olivia is ook al echt watervrij aan het worden. Ze springt, glijdt en duikt alsof het niets is. Ook probeert ze als een hondje te zwemmen. Erg grappig om te zien. De volgende dag was het weer stukken beter en hebben we een grote wandeling met de kinderen gemaakt (Olivia bleef slapend achter in het huisje bij opa en oma). Het is wel raar om die route te lopen, terwijl ik daar zelf als klein meisje ook vaak heb gelopen. En ik hoorde me met enige regelmaat zeggen: “Weet je, vroeger, toen ik nog een klein meisje was…..”
Tijdens de wandeling worden er bloemen geplukt voor opa en oma. Deze taak wordt dan ook uiterst serieus genomen...
Poseren voor de camera; prachtige achtergond!
Zeldzame kiekjes: met z'n allen op de foto, genietend van een lekker ijsje!
Er is weer een nieuwe poll geplaatst op de home-pagina. Verder hebben we weer een aantal bijzondere dingen gepland de komende maand, dus de volgende update zal niet lang op zich wachten! Ik wil ook nog even zeggen dat het altijd erg leuk is om de reacties te lezen die we in ons gastenboek krijgen of via de e-mail ontvangen! Bedankt!!!
10 april 2010 Je kunt er niet omheen als je, op wat voor manier dan ook, met Polen verbonden bent. Vanmorgen las ik in het nieuws dat een vliegtuig is neergestort met daarin o.a. de president van Polen, Lech Kaczynski (60), zijn vrouw en een groot aantal hoogwaardigheidsbekleders. Alle inzittenden zijn om het leven gekomen. De delegatie vloog naar Rusland om een herdenking bij te wonen van de 22.000 Poolse krijgsgevangenen die vanaf 1940 in Katyn werden vermoord door de geheime dienst van de Sovjet-Unie.
Polen is in rouw. Men is totaal verslagen. In één keer zijn grote namen van de top op politiek, militair en religieus gebied omgekomen. Hoewel de zeer conservatieve Kaczynski niet bij alle Polen geliefd was, verenigde de natie. Voor politieke meningsverschillen is even geen plaats. Zo’n tragedie gun je niemand. Ook wij leven mee met de mensen in Polen, het land waar onze kinderen onlosmakelijk mee verbonden blijven.
Een lijst met namen mensen uit de top van Polen, die zijn omgekomen bij deze vliegtuigramp (daarbij ook zeggende dat ieder omgekomen persoon een gemis zal zijn voor de nabestaanden):
- President Lech Kaczynski en zijn vrouw Maria Kaczynsk Klik hier voor de link voor namen en foto's van de omgekomen mensen.
20 maart 2010 Deze update is anders dan de anderen. Ik kan over zoveel dingen schrijven die de afgelopen maand gebeurd zijn. Maar ik moet keuzes maken. Dus deze keer gaat de update maar over één persoon. Eentje met een zeer groot knuffelgehalte. Die overal wel een lolletje van inziet. Die Spiderman helemaal super vindt, ook al heeft hij hem nog nooit op tv gezien. Die snel enthousiast te krijgen is. Eentje die een bewogen maandje achter de rug heeft. Het is….. Artur!
   Tongriempje voor de operatie Tongriempje een paar uur na de operatie
Als afsluiter, nog een paar opmerkelijke dingen die door Artur in de laatste maand werden gezegd: * De jongens praten over geadopteerd zijn. Maar ineens komen ze er niet goed meer uit. Hoe is dat moeilijke woord ook alweer? Artur: adop-ge-teerd. Nee nee, dat was het niet. Dan doet Mirek een poging: abo-ge-teerd. Nee, dat was het ook niet. Nog 1 keertje proberen dan: appo-te-teerd. Hmm, nee… laten we het mama maar vragen! * Artur en ik spelen een potje memory. Na een tijdje liggen de kaartjes niet meer netjes in een rij, maar alles ligt door elkaar. Artur merkt op: Oh, nou is het helemaal verrommeld!”
7 februari 2010 En dan is het alweer tijd voor een update op deze site. Ik probeer er toch zeker een keer in de maand iets nieuws op te zetten. Hoewel ik ‘achter de schermen’ ook een dagboek bij houdt, lijkt het me aan tijd te ontbreken om hier eens lekker voor te zitten. De afgelopen week typ ik zo nu en dan een kort stukje om die vervolgens vandaag allemaal aan elkaar te plakken en hier neer te zetten. Wat ik dan allemaal te doen heb? Nou, naast het gezin met 4 kinderen (en alles wat daar bij komt kijken…) en het huishouden draaiende te houden, ben ik begonnen om mijn hopeloze achterstanden in te halen. Ja, achterstanden, want het zijn er meer! En mijn to-do-list lijkt maar alleen maar langer te worden! In eerste instantie loop ik behoorlijk achter met de halfjaarlijkse updates voor Kind en Toekomst. Als je uit Polen hebt geadopteerd, moet je 5 jaar lang, 2 keer per jaar een update schrijven over je kind. Dat voortgangsrapport wordt vertaald en naar Polen gestuurd. Een heel A-4-tje vol aan vragen waar ik nu met terugwerkende kracht moet bedenken hoe het er vorig jaar ook alweer mee voorstond. En dat alles natuurlijk x4 kinderen. Bij elk rapport moeten ook minstens 4 foto’s zitten. Niet zomaar foto’s. Nee, er moeten foto’s bij zitten van het kind met papa of mama erop, of waar het kind bezig is met zijn hobby en als het kan ook foto’s met broertjes/zusjes erop. Omdat wij inmiddels trotse bezitter zijn van duizenden kinderfoto’s, is dat gezoek nog best lastig. En ook nu weer, alles x4! Ik vind het erg leuk om te doen hoor, maar ik moet er echt wel veel tijd voor vrijmaken en daaraan ontbreekt het me wel eens. Maar mijn goede voornemen van dit jaar is om alles weer helemaal bij te werken, vóór april!
 "Bad boys"
Ik had het net al over duizenden foto’s. En ook hier is weer een project uit voortgekomen wat nog op mijn to-do-list staat. Namelijk: fotoalbums maken! Van de adoptiereizen die we naar Polen hadden gemaakt, had ik al een digitaal fotoalbum klaar. Maar wat er daarna gebeurde stond allemaal keurig in mapjes op de pc. Geen kind kon zien wat voor leuke, gekke, mislukte, mooie, grappige, vreselijke, bijzondere en ontroerende foto’s we de afgelopen 2 jaar hadden gemaakt. Inmiddels is het eerste digitale fotoboek bijna klaar, met 98 pagina’s van het eerste jaar thuis. Nu ben ik begonnen aan het fotoalbum van het tweede jaar thuis. En ook voor dit project geldt: heel leuk om te doen, maar waar moet ik nou die tijd toch vandaan halen!? En dat was nog niet alles op fotogebied. Voor ieder kind wil ik (nu dus ook met terugwerkende kracht) een klein eigen fotoalbum maken. Vanaf dit jaar is het de bedoeling dat ze op hun adoptiedag (3 juni) ieder zo’n album van zichzelf krijgen. Een mooi cadeau, dacht ik zo. Om het allemaal een beetje overzichtelijk te houden, werk ik met dit album per maand. Iedere maand krijgt twee pagina’s waar ik foto’s van die maand in zet. Wel weer een heel gepuzzel, maar het wordt echt een leuke herinnering voor de kinderen. T.z.t. zal ik er wel een voorbeeld van plaatsen op deze site. Naast al het fotowerk heb ik ook een doos vol kindertekeningen verzameld in de afgelopen twee jaar. Ook die moeten nodig geordend worden. Ik heb plakboeken gekocht waar ik alleen de mooiste tekeningen in ga plakken. Overige knutselwerkjes en tekeningen die ook wel leuk zijn, zullen worden gefotografeerd en erbij geplakt worden. Zo voorkom ik dat ik straks om kom in de plakboeken… Last but not least moeten er ook adoptie-levensboeken worden gescrapt. Dat zijn boeken die gaan over het leven van de kinderen vóór hun adoptie. Dus eigenlijk komt daar alles in te staan vanaf hun geboorte tot en met de adoptie. Niet alleen foto’s, maar ook verhalen die we kennen over de achtergrond van de kinderen, gegevens over hun geboorteplaats, biologische ouders, belangrijke documenten, hun verblijf in de pleeggezinnen, etc. een waardevol document waar ik veel tijd en aandacht aan wil geven. Kortom: een hele waslijst aan leuke en tijdrovende projecten, waar ik graag mijn energie aan besteed. Om toch ook een korte update te geven over de kinderen volgen hier een paar puntjes:
• Natalja heeft haar C-diploma gehaald met zwemmen. Ze heeft het fantastisch gedaan en binnen een jaar is ze nu ‘klaar’ met zwemmen. Op naar de volgende sport!
• We hebben nu even twee 5-jarigen in huis! Mirek is jarig geweest en over drie weekjes wordt Artur alweer een jaartje ouder. Ook de eerste kinderfeestjes komen er dus aan!
• Puur genieten: Olivia ligt op haar buik lekker tegen mij aan gedrukt, terwijl ze met haar oogjes dicht geniet van een rustig muziekje dat op de achtergrond door de kamer klinkt. Heerlijk om zo je ochtend te beginnen (nadat de andere drie kinderen naar school zijn gebracht)!
Als afsluiter nog een aantal (van de vele) leuke uitspraken uit de afgelopen periode:
• Mirek voelt dat hij ‘bubbeltjes’ op zijn arm heeft. Zijn letterlijke commentaar daarop: ”Mama, dat is ruw, daar moet je een beetje zalm op doen!”
• Artur wil me wat duidelijk maken als Olivia ’s middags wel een heel lang slaapje doet: “Olivia slaap al zó lang!” zegt hij, en spreidt zijn armen wijd uit elkaar om aan te geven hoe lang ze slaapt!
• Natalja zegt tegen iemand die op bezoek is: “Als je moet naar toilet, is daar de wc!”
• Mirek doet een mooie ontdekking. Terwijl Natalja langs hem loopt naar de keuken, verteld hij mij heel serieus: ”Als je loopt, gaan je billen ook lopen.”
• Er loopt een rupsje op de tegels in onze achtertuin. Ik vraag de kinderen of ze hem op willen pakken en een veilig plekje willen zoeken, anders wordt het rupsje opgegeten door een vogeltje. Artur: “Ja, en dan worden ze een vlindertje in de buik!”
• Mirek wil soms met een getal aangeven hoe groot iets wel is. Een keer (en deze hebben we later veel vaker gehoord) schept hij over iets op. Artur doet er een schepje boven op en zegt dat hij er wel 1000 heeft. Mirek heeft dé overtreffende trap: “Oh, en ik wel honderd-tachtig-duizend-meloen!”
14 januari 2010
Normaal gesproken praat ik alleen over ons gezin op deze website. Er gebeurt natuurlijk zoveel meer om ons heen, maar daar wordt door anderen vaak genoeg aandacht aan besteed. Voor deze keer maak ik een uitzondering; de aardbeving in Haïti. Ongelofelijk wat daar gebeurt in zo'n arm en kwetsbaar land! Natuurlijk gaan mijn gedachten dan ook snel naar alle kinderen die geadopteerd zijn uit Haïti. Wat zal deze ramp met hun doen? En daarmee kom je automatisch bij de Nederlanders die (op het moment van dit schrijven) nog vermist worden. De bezorgdheid slaat toe voor de gezinnen met hun net geadopteerden kinderen, die zich nog niet gemeld hebben en verblijven in het hotel dat ook is ingezakt....
Ik kijk onder andere op de site van David en Jessica. Zij hebben vorig jaar hun zoontje Vaglary uit Haïti geadopteerd. Op die website lees ik een stukje over de aardbeving. Daarbij staat ook een link vermeld naar Stichting Projecthulp Haïti. Hier staat telkens het 'laatste nieuws' geschreven door Nederlanders die in Haïti zitten. Maar wat moet je verder met het nieuws dat je leest en ziet? Je voelt je gewoon machteloos. Het enige wat je kunt doen is bidden en het bieden van financiële hulp. Het volgende las ik daarover op de site van Stichting Projecthulp Haïti:
"Naar Haïti gaan heeft geen zin, daar lopen we straks de hulpverleners in de weg. Het mooiste is actie voeren in de omgeving en geld ophalen. Evelien de Gier zal zorgdragen dat het geld aan het doel (helpen van de mensen die hulp nodig hebben als gevolg van de aardschok) wordt besteed. 100% van het gestorte geld zal daaraan worden besteed!!! Projecthulp Haïti heeft ANBI keurmerk, dus zijn giften aftrekbaar van de loon-/inkomstenbelastingen."
Stort uw bijdrage op bankrekening 42.91.01.082 ten name van Projecthulp Haiti Veendam onder vermelding van aardbeving en Projecthulp zorgt ervoor dat het volledige bedrag naar Haïti gaat.
2 januari 2010
Zo, en het nieuwe jaar is alweer begonnen! Tijd voor een ‘holliday’ update. Nog één dag te gaan en dan is de kerstvakantie alweer afgelopen. Jammer, want we hebben lekker relaxt gedaan. De vakantie begon met drie dagen lekker eten. Natalja, Artur en Mirek mochten zelf bedenken wat we ’s avonds gingen eten en moesten dat ook zelf klaarmaken. Nou, feest natuurlijk! Natalja koos voor een lekkere pasta, Artur voor pannenkoeken en Mirek voor taco’s. Ik heb de kinderen natuurlijk wel wat geholpen bij het koken, maar oh wat vonden ze het leuk om te doen. Alleen het idee al dat zij het uit mochten kiezen…
We zijn dit jaar voor de derde keer op vakantie gegaan. Haha, dat klinkt wel luxe toch? Maar we zijn eigenlijk ‘gewoon’ weer naar Malmedy (in Belgische Ardennen) gegaan, naar het huis van mijn ouders. Helaas lag er niet zoveel sneeuw als we gehoopt hadden, maar we hebben ons verder prima vermaakt hoor, want er lag wèl genoeg sneeuw voor sneeuwballengevechten! Arme papa… vier kleine kindjes die constant richting zijn gezicht mikten en zo af en toe nog raak ook! En…. Arme kindjes, want papa kan wèl goed mikken! En ik? Ik maar foto’s maken en ja, daar mag geen sneeuw tegen aan komen...
Oud en nieuw hebben we lekker met ons gezin thuis gevierd. Voor het eerst hebben we gegourmet en dat was erg geslaagd. Volgend jaar gaan we dat zeker weer doen! Na het eten hebben we samen spelletjes gedaan. Eerst Knibbel Knabbel Knuisje en daarna Party Disney (soort Party & Co, maar dan de Disney kinderversie). Toen was het tijd om naar bed te gaan. Om 23.45 uur hebben we alle vier de kinderen weer wakker gemaakt. Olivia was nog wat slaperg, maar zodra ze beneden de hapjes en drankjes op tafel zag staan, was ze ineens klaarwakker! De TV stond aan op de klok. Vorig jaar konden de kinderen nog niet terugtellen. Maar dit jaar stonden er drie kinderen hard met ons mee te roepen: 10 - 9 - 8 -7 - 6 - 5 - 4 - 3 - 2 - 1… gelukkig nieuwjaar! Kusjes en knuffeltjes werden uitgedeeld en toen snel naar boven gerend om het vuurwerk te bekijken. Na een half uurtje hadden de kinderen het wel gezien en zijn we met z’n allen weer naar beneden gegaan om samen op de bank Disney cartoons te kijken, onder het genot van de hapjes en drankjes. Zo gezellig om die slaapkopjes zo knus tegen je aan te hebben zitten! Om 1.00 uur zijn de kinderen (onder protest!) weer naar bed gedaan. Het nieuwe jaar is begonnen. Eentje waarin we samen weer veel zullen beleven. We zijn benieuwd wat ons dit komende jaar gegeven zal worden!
Ps: Wil je automatisch op de hoogste gehouden worden als er weer een update is op onze website, stuur ons dan een mailtje met als onderwerp "Update website". Stuur de mail naar: Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.
|
Daar helpt geen zwemluier tegen hoor! Ranzig, maar ja, wat doe je eraan.... misschien maar snel zindelijk maken?
