Op maandag 3 september 2007 was het dan zover. Na een adoptieprocedure van ruim 2,5 jaar, waarvan 4,5 maand op de wachtlijst te hebben gestaan, hebben we vandaag ons prachtige droomvoorstel ontvangen van drie kinderen!!!!! Wat zijn we dankbaar en gelukkig!!! We hebben meteen “JA” gezegd op het voorstel van 1 meisje en 2 jongens (zusje en broertjes): 

~  NATALJA:   5 jaar  ~
~  ARTUR:   3 jaar  ~
~  MIREK:   2 jaar  ~ 

Eerste voorstelfoto (gekregen: twee weken nadat we het voorstel hadden geaccepteerd)!
V.l.n.r:  Artur,  Mirek,  Natalja

Het telefoontje!
Het schooljaar 2007-2008 is nog maar een paar weken begonnen. Dit jaar ben ik juf van groep 4. Het is maandag 3 september. Om 9.30 uur gaat de telefoon in de klas. Ik heb gym gehad en kom net de klas inlopen. De kinderen zijn nog bezig met hun jassen op te hangen. Roberts stem hoor ik aan de andere kant van de lijn. Of ik vanmiddag om 16.00 uur iets te doen heb. “Ja, hoezo? En ineens dringt het tot me door: “Hebben we een voorstel?” vraag ik. “Ja”, zegt Robert. Ik weet even niet wat ik moet denken. Wat voel ik me blij maar ook raar. Al heel vaak heb ik het moment van voorstel in mijn hoofd afgespeeld, maar ik merk dat je dat niet kunt plannen. Is het echt waar? Er zijn kinderen in Polen die op een papa en een mama wachten? Echt? Ik kan het haast niet geloven! YES! Eindelijk! Wat voel ik me blij! Wat voel ik me opgelaten!

Snel heb ik de kinderen verteld dat er een voorstel voor ons is en nu mochten ze van mij een kwartier eerder pauze houden. “Ik moet nu dingen regelen”, gaat het door mijn hoofd. Gelukkig heb ik die ochtend net een stagiaire gekregen die de kinderen even op kon vangen. Ik ben snel naar de overkant gegaan. Mijn collega’s reageren allemaal zo lief en enthousiast! Ik ben erg emotioneel geworden en huil van blijdschap want het nieuws maalt steeds beter door mijn hoofd: WE HEBBEN EEN VOORSTEL!!!! Er zijn drie kinderen die ouders nodig hebben! En ze hebben ons uitgekozen! Verder weet ik niets. ’s Middags om 16.00 uur moeten we bij Kind en Toekomst in Halle zijn. Daar horen we verder wat het voorstel is. Af en toe word ik een beetje bang van binnen. Hebben ze niet per ongeluk de verkeerde mensen gebeld? God weet het natuurlijk al lang. Hij weet welke kinderen bij ons mogen komen. Ik ben er klaar voor! En Robert ook! Ik ben zó benieuwd! Ik voel me zó gelukkig! Eindelijk!

Onverwachte wending! 
Nadat we alle informatie over Natalja, Artur en Mirek gehoord hadden, dachten wij even bij te kunnen komen. Maar er werd toen verteld dat er nóg een zusje was!!! Een baby van een half jaar oud! Ze was nog 'niet vrij voor adoptie', maar als ze dat wel kwam, of we haar eventueel ook wilden adopteren? Zonder enige twijfel riepen we meteen "Ja natuurlijk!" Dit was echt het mooiste droomvoorstel voor ons!!! 

Ruim een maand later, tijdens onze eerste reis naar Polen, hoorden we dat het jongste meisje OLIVIA heet.
Pas op 13 februari 2008 kregen we officieel te horen dat we haar ook mochten adopteren.