Hieronder het verslag van onze tweede reis:

****  UPDATE 1  ****

Eindelijk tijd om een berichtje te schrijven!!! Ik weet haast niet waar ik moet beginnen...

Ik zal maar eerst iets vertellen over het PRACHIGE NIEUWS dat veel mensen nog niet weten. Tijdens het voorstel van Natalja, Artur en Mirek, kregen we te horen dat zij ook nog een zusje hebben. Maar het was nog niet zeker of zij ook 'vrij kwam' voor adoptie.

Pas afgelopen woensdagavond kregen we te horen dat wij ook haar mogen adopteren!!!!! Dus niet drie kinderen voor ons, maar VIER! Het meisje heet OLIVIA en is nog maar 7 maanden oud!!!! Ons geluk kan niet op!

Deze kinderen horen bij elkaar en we zullen er alles aan doen om ze alle vier gelukkig te maken! We hadden voor ons vertrek geen tijd om dit nieuws aan iedereen te vertellen, maar dat zullen jullie wel begrijpen...

Nou, de eerste paar dagen waren hectisch!!!
Vrijdagochtend 9 november 2007 zijn we vertrokken naar Polen. Na een toch wel vermoeiende reis, kwamen we aan bij ons voorlopige verblijf in een klein dorp. We hebben kennis gemaakt met onze achterburen Anita en Martin. Een jong stel dat goed Engels spreekt. Anita zal ons helpen met vertalingen als we dat nodig hebben, zeker voor de kinderen. In Nederland was gezegd dat we zaterdag en zondag de kinderen zouden bezoeken en maandag bij ons zouden komen. We waren toch wel teleurgesteld toen bleek dat dit toch niet zo was.

Zaterdag 10 november 2007 hebben we eerst Artur en Mirek bezocht. Na zo'n 5 minuten uit de boom te hebben gekeken, kwamen ze los en was het echt een supercontact! Het ging allemaal zo vanzelfsprekend en soepel! Heerlijk! We zijn even met ze buiten geweest, naar de winkel een lolly kopen, naar een speeltuintje geweest en verder veel binnen gespeeld en geknuffeld. We hebben al veel boezies (kusjes) gekregen.
Na een paar uurtjes gingen we Natalja bezoeken. Helaas was ze een beetje ziekjes (koorts) dus konden we niet zoveel met haar doen. Ze vond het zelf ook moeilijk om bij ons te komen omdat ze zich niet lekker voelde. Ze vertelde dat ze haar papa en mama niet ziek wilde maken...
Na een paar uur daar geweest te zijn, werd ons gevraagd of we ook Olivia wilden bezoeken. Natuurlijk!!! Dus, op naar het derde bezoek. Daar aangekomen lag er een prachtig mooi meisje uit de fles te drinken. Met grote ogen zat ze ons aan te kijken. Wat een mooi en schattig meisje is het! Ook weer van die mooie ogen, net als Artur! Er gaat op zo'n moment zoveel door je heen! We kunnen gewoon niet echt geloven dat ook zij straks bij ons mag wonen! Heel onwerkelijk allemaal. Olivia is net als de andere drie een gezond kindje dat zich goed ontwikkeld. We zijn ongeveer een half uurtje bij haar geweest. Daarna: eten en weer richting huis. Omdat ons verblijf zo ver is van de kinderen was het meteen een heel vermoeiende dag.

Zondag 11 november 2007: hebben we Natalja weer bezocht. Gelukkig zag ze er al weer beter uit. Maar we kregen te horen dat ze pas donderdag bij ons mocht komen. De reden... ???? Natalja heeft ons nog haar kamer laten zien  en daarna zijn we weer naar Artur en Mirek gegaan. Weer een paar uurtjes gebleven en daarna weer eten en tijd om te gaan slapen.

Maandag 12 november 2007: nog steeds geen kinderen bij ons. We mochten wel langer bij Artur en Mirek blijven en hebben de jongens voor het eerst onder de douche gedaan en in bed gestopt. Dit ging ook weer heel goed. De volgende ochtend zouden we hun eindelijk op mogen halen en bij ons mogen houden!

Dinsdag 13 november 2007: Eindelijk!!! 's Ochtends om 10.00 uur reden we met de jongens in de auto naar ons huis. Het speelgoed stond al klaar en dat was binnen 5 minuten ook verspreid over de hele kamer. :-) Artur en Mirek zijn echte jongens en ook echte lachebekjes. Alles ging verder goed: eten, spelen, tv kijken (Bolek i Lolek) een Poolse klassieker voor kinderen) en slapen. We zijn nog even naar de speeltuin in de buurt geweest.

Papa, voor het eerst met de jongens lekker tv kijken.

Vandaag (woensdag 14 november 2007) was de eerste ochtend voor ons met de jongens. Zachtjes liepen we naar hun slaapkamer. Je weet niet wat je moet verwachten: lachen ze, huilen ze, zijn ze verdrietig, van slag of ... Toen we ons hoofd langzaam door de deur lieten verschijnen, zagen we daar een mega BIG smile van Artur! Echt zo ontzettend mooi om dat mee te maken! Niet lang daarna verscheen ook Mirek van onder de dekens en ook hij lag ons met een big smile aan te kijken. Smelt.....

Vandaag kregen we te horen dat we Natalja officieel morgen op kunnen halen! We zijn heel benieuwd hoe dat gaat! Later meer over ons verblijf in Polen! Ik (Noortje) zit nu bij Anita's familie achter de pc. Hopelijk kan ik dit vaker doen om iedereen op de hoogte te houden. Alvast iedereen bedankt voor de leuke reacties die we hebben gekregen! Veel groetjes uit Polen en tot ziens!

****  UPDATE 2  ****

Hier weer een berichtje uit Polen! Allereerst iedereen heel erg bedankt voor alle leuke en lieve reacties via deze site of via onze mail! Dat doet ons echt heel goed! Verschillende mensen wezen me erop dat het gastenboek vol zat. Ik had gelukkig in Nederland al een extra gastenboek aangemaakt. Dus als je daar nog een berichtje achter wilt laten, kan dat nu weer.

Donderdag 15 november 2007 kwam eindelijk Natalja bij ons! Ze vond het erg leuk om ons, maar ook haar broertjes weer te zien! En Artur en Mirek waren ook heel enthousiast toen ze binnen kwam. Daar doe je het toch voor! Voor het eerst stonden er 's avonds 5 borden op tafel. Voor ons heel bijzonder om op deze manier de tafel te dekken. Het bestek van de Ikea komt goed van pas. De kinderen zijn er dol op! Het eten gaat er ook goed in. En het woordje ' toetje' was ook al binnen 1 seconde aangeleerd! ;-) Na het eten gaan de kinderen om 19.00 uur tv kijken. Dan komt er op de Poolse zender een speciaal kinderprogramma van een kwartiertje op. Zodra het af is gelopen, springen de kinderen op om naar de badkamer te gaan. Voor je het weet zijn de kleren uit en staan ze onder de douche. Daarna: plassen, tanden poetsen en naar bed! Zo makkelijk! We staan er echt van te kijken wat ze de kinderen hier hebben aangeleerd. We hadden grote strubbelingen verwacht met het naar bed gaan, maar die zorgen blijven ons gelukkig bespaard! Artur en Mirek slapen samen in een groot twee persoonsbed en Natalja op een klein kamertje ernaast. Natalja kon de eerste avond niet goed in slaap komen en heeft samen met ons nog wat gespeeld.   

Vrijdag 16 t/m zondag 18 november 2007. De taal blijft voor ons natuurlijk het grootste struikelblok. Vooral Natalja is een grote kletskous, maar wij verstaan van haar hele verhaal misschien 1 woordje. Gelukkig legt ze er zich snel bij neer als we haar niet begrijpen. Als we zien dat het echt heel belangrijk is, bellen we met Anita die het even via de telefoon voor ons vertaald. In de afgelopen dagen is dit denk ik 3 keer voorgekomen. De kinderen begrijpen al veel van wat we zeggen in het Nederlands: hier komen, moet je plassen?, niet doen, eten, jas aan, we gaan naar de winkel, naar buiten... dit begrijpen ze wel. Ook het Nederlands proberen we te stimuleren. Woordjes die we regelmatig horen: nog een keer (uitspraak: nog u kiwu), dit zeggen ze vooral als papa de kinderen oppakt en rond draait in de lucht. Alsjeblieft (uitspraak: as-ju-bwieft), optillen (uitspraak: optilluh), en natuurlijk de belangrijkste woordjes voor kinderen kennen ze ook: snoepje (uitspraak: noepje), toetje, lolly, dropje (uitspraak: dwopje) en koekje. Ook krijgen papa en mama veel namen. In Polen zijn ze gewoon om dit te doen. Dus als we in de keuken zijn en vanuit de kamer ineens "Mamoeshka" horen, dan weten we dat er om mama geroepen wordt. Ook 'mamo' of 'tata' of ' tatoes' horen we regelmatig. Verder gaat alles steeds meer z'n gangetje. Het scheelt dat de jongens als een paar dagen gewend waren. Natalja doet feilloos mee. Het ritme van de dag begint steeds meer vorm te krijgen. De kinderen kunnen leuk samen spelen. Ook proberen ze ons al uit. Dit is voor de hechting een goed teken. Het negatieve gedrag dat ze soms laten zien (bijvoorbeeld: aanstellen tijdens het eten of het niet op willen eten) wordt direct door ons genegeerd en al onze aandacht gaat naar de kinderen die het wel goed doen. Binnen 1 minuut is het negatieve gedrag over en gaat alles weer goed. Voor ons allemaal erg leuk om te zien. We krijgen regelmatig de vraag of we het zwaar vinden: ineens naar 3 kinderen. Eerlijk gezegd valt het ons 100% mee! We hebben het druk, maar zwaar is het niet.

Stoeien met papa is zooooooooooo leuk!!!

Over Olivia: We hopen volgende week met de kinderen haar te kunnen bezoeken. We praten er thuis al regelmatig over. Omdat deze procedure anders is dan hoe het normaal gaat in Polen, zijn er heel wat dingen veranderd. In plaats van 6 tot 10 weken in Polen te moeten zitten, hopen wij in totaal maar 4 weken in Polen te zijn. Dat houdt dus in dat we voor de kerst zeer waarschijnlijk al weer thuis zijn!!! Maar.... zonder Olivia. In januari moeten we dus nog een keer naar Polen (derde reis), maar dat vinden we niet erg! Met Natalja, Artur en Mirek blijven we dan nog hooguit een paar weken in Polen, maar dit keer MET Olivia! We kunnen dan in januari officieel onze vier kinderen adopteren, binnen 1 procedure! Nou, ik moet echt weer gaan stoppen. Komende week komt er iemand van de adoptiecommissie langs om te kijken hoe het gaat. Verder willen we ook eens gaan zwemmen met de kinderen. Update drie komt later! 

****  UPDATE  3  ****

Dinsdag 20 november: om een beetje een beeld te krijgen hoe onze dag er uit kan zien, heb ik 1 dag alles opgeschreven. Elke dag is weer anders natuurlijk, maar een aantal dingen komt elke dag weer terug.

De dag begint vroeg vandaag. Om 6.45 uur horen we via de babyfoon dat de jongens wakker zijn. We kleden ze om en dan laat ook Natalja zich zien. Nadat de kinderen omgekleed zijn, gaan ze lekker spelen in de woonkamer. Baby-natix zijn nieuw en dus favoriet. Ook de zak met blokken (soort duplo) wordt omgekeerd en papa en mama zijn nu dus echt wakker! Natalja speelt paardje op papa's rug. Ondertussen gooit mama snel een was in de wasmachine. Als papa en mama ook omgekleed zijn wordt het ontbijt klaargemaakt. Vandaag een boterham met jam, een beker warme chocolademelk en een kiwi. Om 8.45 uur zitten we aan tafel, geeft iedereen elkaar een hand en gaat papa voor in gebed. De kinderen deden na een paar dagen automatisch de ogen dicht bij het bidden. Na 'amen'  en ' eet smakelijk'  (of wat ze daar ook van maken), hebben de kinderen alles opgegeten en gedronken.  Trots laten de kinderen zien als ze hun bordje of  beker leeg hebben. Een complimentje van papa en mama laten ze niet aan zich voorbij gaan! Zelfs papa en mama kregen vandaag een spontaan applaus en een kusje toen ze hun bord leeg hadden. :-)

Als iedereen klaar is gaan we allemaal naar de badkamer en onze gezichten te wassen, tanden te poetsen en het gezicht met zalf in te smeren, want de gezichtjes van de jongens zijn nogal schraal. Om 9.40 uur is iedereen klaar en zijn de jassen, dassen, mutsen  en handschoenen aan. We gaan lopend naar het winkeltje (sklep) in het dorp. Aan diezelfde straat is een klein speeltuintje waar de kinderen dol op zijn. Dus daar werd flink geschommeld, gedraaid en gegleden. Weer naar huis kwamen we een berg zand tegen en daar moest natuurlijk ook even kennis mee gemaakt worden.

Om 11.15 uur zijn we weer terug en krijgen ze wat drinken en een taaitaai poppetje (dank je wel Therese). Daarna willen ze weer naar buiten. Opeens kwam er een kat om de hoek kijken en die moest natuurlijk flink geaaid worden. Ze zijn helemaal gek op die kat. Dat komt dus mooi uit, want thuis zitten er nog vier te wachten op hun knuffeltjes! Om 13.30 uur gaat we eten. Hollandse kost vandaag: pannenkoeken! Ze gaan er goed in! Daarna een Danone toetje en gezellig naar Tom en Jerry kijken. Om half 3 gaan we samen Alfred J. Kwak cakejes maken: een feest voor de kinderen! Daarna hebben ze nog binnen gespeeld: ze kleuren, de barbiepop wordt uitgekleed, en weer aangekleed en weer uitgekleed en weer aangekleed enz... ook vadertje en moedertje hebben we vandaag voor het eerst gezien! Verder natuurlijk weer veel stoeien met papa. Mama zit al onder de blauwe plekken en doet het dus rustig aan vandaag.

Om 18.00 uur wordt het eten klaargemaakt. 's Middags eten ze altijd warm, dus 's avonds is er weer brood: een boterham met kaas en tomaat en een stuk komkommer en vruchtenthee. Na het eten wordt al het speelgoed opgeruimd en kijken de kinderen om 19.00 uur een Pools kinder tv- programma. Vandaag de Poolse smurfen! Om 19.15 uur is het afgelopen. De kinderen pakken hun knuffel (het schaapje dat ze van ons hebben gekregen) en lopen zelf naar de badkamer, poetsen hun tanden, we helpen ze met douchen en daarna gaan de jongens het bed in. We zingen eerst "Artur gaat slapen, Artur is moe..."  en daarna " Mirek gaat slapen, Mirek is moe...". Als je ze dan in de ogen kijkt dan smelt je echt bij hun lieve koppies! Vandaag blijft papa bij de jongens in de slaapkamer totdat ze in slaap vallen. Mama en Natalja gaan naar de woonkamer en gaan samen gezellig kleuren en een ander spelletje doen. Na ongeveer 15 minuten komt papa en dan gaat Natalja ook het bed in. We zingen voor haar "Natalja gaat slapen, Natalja is moe...". Om 20.05 lopen Robert en ik de woonkamer in. De kinderen zijn al snel vetrokken naar droomland! 

Woensdag 21 november gaan we voor het eerst met de kinderen zwemmen. Het is ongeveer een uurtje rijden. Daar ligt een werkelijk prachtig modern en erg groot zwembad. Compleet met 50 m. bad met grote tribune, een fitnessruimte, een zwemkledingwinkel, zwembad met drie grote glijbanen, veel verschillende kleedruimtes, een paar bubbelbaden en een heel schattig peuterbadje. In de zwemwinkel kopen we zwemkleding en zwembadjes voor de kinderen en op naar het peuterbadje! Mirek is nog een beetje bang en blijft veilig aan de kant op de trap zitten. Natalja en Artur vinden het heerlijk in het water! Later trekt ook Mirek bij. Wij mogen hem niet natspetteren maar zichzelf natspetteren blijkt wel leuk te zijn! Ook hier blijken de Ikea bekers weer goed van pas te komen... Na het zwemmen hebben we pizza gegeten en op de terugweg... vielen de kinderen als een blok in slaap in de auto!

Donderdag 22 november komt de directrice van de adoptiecommissie langs. Ze zijn erg tevreden hoe het gaat. Ze vinden ook dat de kinderen wat rustiger zijn. Ze zitten lekker samen te spelen. We hebben het onder andere over hoe wij het ervaren met deze drie kinderen. Waar lopen we tegenaan, wat is leuk. Verder hebben we het over Olivia en de verder procedure.  We krijgen ook een datum wanneer we voor de rechtbank moeten komen: 20 december! Vanwege een fout in de achternaam van een van de kinderen in het document, moeten we toch nog langer in Polen blijven. Dit is wel een domper door een stomme menselijke fout. Maar de kans is gelukkig wel groot dat we voor de kerst nog thuis zijn. Ook kunnen we Olivia zo vaak bezoeken als we willen. Nou, we willen wel heel vaak, maar ze 'woont' zo'n anderhalf uur rijden hier vandaan. Dus totaal 3 uur rijden op een dag en dat is voor de kinderen en ons niet te doen om dit elke dag te doen. We hopen in ieder geval dat we haar een paar keer per week kunnen bezoeken.

Vrijdag 23 november bezoeken we Olivia voor het eerst met de kinderen. Wat bijzonder was dat! Ze hadden goed begrepen dat we naar hun zusje gingen. We noemen de naam Olivia wel 100 keer op een dag, uitgesproken op z'n Pools: O-liw-ja. Ze zaten met grote ogen naar Olivia te kijken toen we daar aankwamen. Wat een klein kindje! Het viel ze wel wat tegen dat je met zo'n klein kindje nog niet echt kunt spelen... Maar ze vonden haar gelukkig wel lief en wilden haar graag een kusje geven. Hier dan eindelijk een fotootje van onze kleine schat!

  
OLIVIA!!!!

Maandag 26 november zet ik speciaal voor Mirek de Teletubbies aan. De programma's die we tot nu toe kijken vond hij niet altijd interessant en liep hij bij de tv vandaan. Deze keer blijft hij wel rustig zitten want hij vindt de Teletubbies blijkbaar zeer interessant! Deze keer is het mama die maar wegloopt van de tv... De volgende dag vraagt mama weer welke film de kinderen 's middags willen zien en alle DRIE roepen ze om de Teletubbies! Nou, oké... de Teletubbies dan maar. En weer hebben ze alle drie geboeid zitten te kijken. Teletubbies is dus favoriet in huize Harwig!

Om geen verkeerd beeld te krijgen van hoe het met ons gaat, nog even een korte aanvulling. Het gaat prima met ons en de kinderen. We vinden het super dat ze bij ons zijn en voelen ons heel gelukkig. Maar ook onze kinderen zijn ook gewoon kinderen. En die laten zich ook wel eens van een andere kant zien. Roepen, schreeuwen, krijsen, ruziemaken, boos zijn, papa en mama niet lief vinden, niet doen wat er van ze gevraagd wordt, enz... En ook onze kinderen worden gecorrigeerd als ze dingen doen die niet mogen. Het hoort er allemaal bij. We moeten wennen aan elkaar. Er zijn regels waar iedereen zich aan moet houden. En die regels hebben onze kinderen nog niet echt geleerd. Dus dat levert soms de nodige strijd op. Alles wisselt zich op een dag in een hoog tempo af: dan krijg je wel 1000 kusjes, dan een boos kind, dat niet van papa aan dvd speler mag komen, dan krijsen omdat je ergens anders moet zitten, excuses aanbieden en meteen weer lief zijn en spelen met papa en mama. Het is druk maar erg leuk om mee te maken!!! 

****  UPDATE  4  ****

Woensdag 28 november: We hebben vandaag voor het eerst een wandeling gedaan. Nou ja... beter gezegd: een mislukte poging. De wandelroute op de kaart was zo onduidelijk, dat we na 10 minuten doodgelopen waren. Na 5 minuten moesten de jongens al 'tsjiekoe', plassen dus! We zijn maar weer terug gelopen en naar de kapper gegaan. De jongens hebben nu weer een lekker kort kopje en met een beetje schuimgel zien ze er erg stoer uit! Bij Natalja is er maar een klein beetje afgeknipt. De kinderen konden goed stilzitten. De kosten voor drie kinderen knippen: 6 euro! Verder hebben we vandaag de auto gewassen met z'n allen. Die zag er meer uit als een range rover onder de modder. Nu blinkt hij weer helemaal! De kinderen vonden het erg leuk om de auto te wassen, maar ook om met hun mouwen helemaal de emmer sop in te gaan. Dus na het was niet alleen de auto nat, maar ook de broeken en jassen van de kinderen! ;-) Wat doen we verder: vermoeide pogingen om poesje mauw aan te leren. Het gaat al beter, maar de uitspraak lijkt soms echt nergens op. De kinderen spreken geen letter 'r' uit, maar daarvoor in de plaats zeggen ze de letter 'l'! Dus Mirek is Milek, Artur is Altul, rijstebrij (uit poesje mauw) is dus lijsteblij, broem broem, wordt bloem bloem en brood wordt bloot!

****  Update  5  ****

Toch nog even een korte update deze week. We hebben (op mijn verjaardag...) te horen gekregen dat Olivia toch nog niet bij ons mag komen logeren. Eerst moeten allerlei andere zaken geregeld zijn. We gaan er dus vanuit dat we haar tijdens dit verblijf niet mogen verzorgen. Wel zullen we proberen om haar nog een aantal keer te bezoeken met de kinderen. De naam Olivia horen we nog wel eens langskomen als de kinderen met elkaar zitten te praten.

Verder was mijn verjaardag natuurlijk wel bijzonder. Ik werd gewekt door drie lachende kindjes die mij met ballonnen het bed uitsloegen. Ze hadden van papa niet goed begrepen dat ze die ballonnen aan mama moesten geven. Maar ja, het is ook zo leuk om die ballonnen zelf te houden! We zijn met z'n allen gaan winkelen en voor het eerst naar de McDonalds geweest. Voor het eerst in mijn leven drie happy meals besteld!!! Nou, ook onze kinderen vonden dat geweldig! Ze hebben alles opgegeten! Thuis hebben we nog een stuk taart gegeten en een beetje cola. 'Bleh cola' zeiden ze telkens. Maar geloof mij maar dat ze het lekker vonden, want toen de beker leeg was wilden ze nog meer cola! Verder hebben we voor de zoveelste keer weer teletubbies gekeken en toen was het alweer tijd om naar bed te gaan. Ik wil iedereen nog bedanken voor de felicitaties die ik heb gekregen via deze site, de mail, post of telefoon!

De kinderen zitten er klaar voor om vandaag (2 december 2007) hun nieuwe opa en oma voor het eerst te ontmoeten!

5 december 2007: De eerste Sinterklaas vieren we in Polen! De avond ervoor hebben de kinderen hun schoen gezet en 'Sinterklaas' had er wat in gedaan... een teletubbie telefoon! De batterijen zijn (gelukkig) bijna leeg! Later hebben ze nog een chocoladeletter gekregen een ander cadeau.

De zwaan voeren met oud brood. De kinderen vonden het geweldig! Tip voor onszelf: geef van tevoren aan dat ze niet een hele boterham in het water moeten gooien!

Bij het prachtige meer in de buurt.

Lekker wandelen in het bos.

 

****   Update 6   ****

Vandaag is het alweer vrijdag 14 december. Waarschijnlijk een van de laatste updates van ons verblijf hier voor de tweede reis. Het gaat hier steeds meer ' gewoon'  worden. Het wennen aan elkaar en de nieuwe omstandigheden gaat erg goed. Het is zo leuk om elke dag dingen te ontdekken bij de kinderen; hoe ze zijn, wat ze al kunnen en wat ze van ons bijleren, ook wat de taal betreft. Begrijpen doen ze al heel veel. Dingen als: opruimen, nog een keer, tanden poetsen, jas aan, schoenen aan, sloffen aan, omdraaien, aan tafel, naar de auto, moet je plassen, naar de winkel, handen wassen, buiten spelen, etc. zijn allemaal al goed bekend. Ze zeggen deze dingen ook na. Wat wij het meeste zeggen op een dag is: niet aankomen, goed zo en kochamy sje. Dat laatste is natuurlijk Pools en betekend: ik hou van je!

Ook horen we regelmatig 3 liedjes langskomen. Het liedje voor we gaan slapen, 1-2-3-4 hoedje van papier en poesje mauw. Of een soort mix-medly van deze drie liedjes. Dat is het leukste om te horen! Natalja's Poesje mauw klinkt ongeveer zo:
Poesje mauw, kom ies gauw, ik heb... en vo mij, lijsteblij, o wa-hat heeluk smullu wlij.

Wat ook erg leuk is om te zien, is dat ze al veel meer alleen of samen kunnen spelen. Mooi hoe ze hun fantasie tijdens het spel gebruiken. De teletubbies zijn nog steeds heel leuk, maar die wordt steeds vaker verslagen door Tom en Jerry (of zoals ze dat hier zeggen: Tom en Jelly). Buiten spelen en wandelen in het bos vinden ze ook geweldig. Met de nieuwe ballen die ze van opa en oma hebben gekregen wordt flink geoefend. In het bos slepen ze met takken en dikke boomstammen. Ze hebben al heel veel paddestoelen gezien en mos, een eekhoorntje, vogelkastjes en dennenappels hebben ze ook ontdekt. Voor onze auto hebben we al twee keer een groep reetjes voorbij zien komen. Gelukkig geen ongelukken gebeurt. Het is wel heel speciaal om zo'n groep zo voorbij zien komen rennen.

Nog 1 leuk verhaaltje als afsluiter. Op een dag vloog er een vlieg in onze woonkamer. Niets bijzonders zou je zeggen, maar de kinderen zijn hier altijd erg van onder de indruk. De vlieg wordt dan ook met grote aandacht gevolgd. Papa heeft een speciale gave om vliegen uit de lucht te vangen met 1 hand. Dit werd ook vol bewondering gevolgd. Toen papa de vlieg weer vrij liet, was hij ineens verdwenen! Na 5 seconden begon Mirek ineens te huilen. En ja hoor, daar kwam de vlieg.... uit de neus van Mirek gekropen!!!! :-)

****   UPDATE   7   ****

Nog even een laatste foto update. Met wat foto's van een mooi stukje Polen en natuurlijk van de kinderen. We hebben afgelopen zondag de toerist uitgehangen en hebben een heel mooi kasteel bezocht. Vooral van binnen was het heel mooi en ook het uitzicht was prachtig! Als alles goed is kunnen we eind deze week weer naar huis. Vandaag hoorden we dat het waarschijnlijk wel gaat lukken met de paspoorten, maar we houden nog even een slag om de arm.

In Polen zijn prachtige plekjes te vinden! Deze foto is genomen vanaf de toren van een kasteel.

Samen met mama op de foto.

****   Update 8   ****

Donderdag 20 december 2007.
Vandaag hebben we in Polen onze eerste rechtbankzitting gehad. Natalja, Artur en Mirek hebben we bij Anita achtergelaten want die mochten niet bij de rechtzitting aanwezig zijn. De rechter heeft uitgesproken dat we Natalja, Artur en Mirek mee mogen nemen naar Nederland en voor hun mogen zorgen. Als we Olivia gaan adopteren, waarschijnlijk begin 2008, dan moeten we met de andere drie kinderen terug naar Polen en wordt officieel de adoptie over alle kinderen uitgesproken.  Bij de rechtzitting heeft de rechter nog een keer het hele verhaal verteld waarom deze kinderen ter adoptie zijn afgestaan en wat het verleden van de kinderen was. Dat was heel prettig voor ons want ook daarbij hebben we weer een aantal nieuwe dingen gehoord die we aan de kinderen door kunnen vertellen. De rechtzitting duurde ongeveer 1,5 uur. Het liep behoorlijk uit maar de rechter vond het belangrijk dat we alle infomatie die bij haar bekend was, ook aan ons doorgegeven werd. Nou, daar zijn we het helemaal mee eens hoor! We hebben ook de Poolse paspoorten meegekregen van Natalja, Artur en Mirek.

Toen we weer in het huis kwamen, begon het echte inpakken. De twee dagen ervoor waren we al een beetje begonnen maar er moest nog veel gebeuren. Robert ging de auto inpakken. Toen die vol zat, kwam ik hem nog doodleuk vertellen dat deze tas er nog in moest, en die, en die, en die... Dat werd proppen, maar we hebben er uiteindelijk toch alles ingekregen! Afgeladen vol stond de auto met dakkoffer vol om weer richting Nederland te gaan.

Dag mooi huis... tot de volgende keer! 

Vrijdag 21 december 2007: Naar huis!!!!
De dag van de terugreis naar Nederland! 's Ochtends om 5.45 uur stonden we op. Snel douchen en ons zelf klaarmaken en daarna de laatste dingen doen. Ondertussen werden ook de kinderen wakker gemaakt en aangekleed, ontbijt op tafel gezet en de rest schoongemaakt. Om 8.15 uur reden we weg uit het dorp, richting de Pools-Duitse grens. De dag ervoor waren de grenzen in Polen officieel open gegaan, dus we hoopten dat er geen lange files voor de grens zouden zijn. En inderdaad, we konden zo doorrijden! Aan de andere kant ook wel een beetje jammer. Ik had ze graag vol trots de Poolse paspoortjes van de kinderen laten zien! Maar goed, geen file is toch ook wel fijn. De kant van de weg die Polen inging zat trouwens wel propvol! We zagen de ene na de andere file! Kilometers lang! Met 'kinderen voor kinderen' op de achtergrond reden we ook zonder problemen door Duitsland heen. Liedjes als: Op een onbewoond eiland, Wakker met een wijsje en Meidengroep zijn tig keer voorbij gekomen. Er zijn een paar korte plaspauzes genomen en rond 15.00 uur reden we voorbij de Duits-Nederlandse grens. Ja, en dan is het voor ons niet ver meer. Ongeveer een kwartiertje later reden we al toeterend onze straat in. De familie was al van tevoren in de auto gebeld en stond buiten te wachten en ook de buren stonden inmiddels voor het raam te kijken.  

Het huis was mooi versierd met vlaggen, ballonnen en natuurlijk het zelf ontworpen aankomstbord! Voor het raam waren drie kleine ooievaars gehangen. Wat een leuk gezicht! De kinderen waren ook blij dat we 'in Holland' waren. Een beetje verlegen stapten ze uit de auto, want ook al hadden ze op de foto's wel gezien wie die mensen waren, in het echt is het toch wel anders. Natalja leek het huis goed te herkennen van de foto's. De kinderen werden dol enthousiast toen ze de poesjes voor het raam zagen zitten. Nu wilden ze snel naar binnen!  

 
Drie kleine ooievaars voor het raam. 

Met de hele familie voor het aankomstbord.

Wij zijn alleen met de kinderen naar binnen gegaan. De familieleden (alleen opa's, oma's en tante Hanneke) gingen even weg. Zo bijzonder om de kinderen in je eigen huis rond te zien rennen! We hoorden de ene 'oooh' na de andere. Ze leken ook binnen veel dingen te herkennen van de foto's: de krabpaal van de katten, het kleine witte tafeltje met drie stoeltjes er omheen, de trap, de keuken, de woonkamer, de badkamer, de slaapkamer van papa en mama en natuurlijk hun eigen slaapkamertjes. Ze waren helemaal wild van enthousiasme. Na een uurtje kwam de familie weer even op bezoek. De taart werd aangesneden en de kinderen hebben nog lekker gespeeld met hun nieuwe speelgoed. Later dan normaal gingen we eten: frietjes met bitterballen! Mmmm! Daarna was het tijd om naar bed te gaan. De kinderen vielen als een blok in slaap en meldde zich de volgende dag niet voor 9.00 uur. 

De Poolse vlag hangt uit!

Als afsluiter is hier is een nog een filmpje van de tweede reis.